Satire met melktanden

Er zullen weinig volwassenen zijn die gieren van het lachen om pies- en poepgrapjes. De mens vindt zulke dingen leuk tot het moment dat hij van een driewieler overstapt op een fiets met steunwieltjes. Edwin Rutten heeft zijn carrière te danken aan de uitwerking van het woordje poep op peuters, maar een beetje komiek die ook door publiek zonder melktanden serieus genomen wil worden, doet er goed aan om zijn repertoire ietwat te verdiepen. Continue reading →



Satire. Kent u die uitdrukking, dames en heren jongens en meisjes? Sa-ti-re. Van een volk dat blijft volhouden dat de oosterburen geen gevoel voor humor hebben, mag ik toch verwachten dat het weet wat dat is. Maar het bestaat niet eens in Nederland, en het is de vraag of het ooit bestaan heeft, behalve dan in een enkel boek van W.F. Hermans, die niemand nog leest, behalve dan als het moet van school. Continue reading →

Satire Does Not Rhyme With Fire

Somehow the Dutch – never a country with a great sense of humour to begin with – have lost their idea of what is funny and what is not. This week saw the unfolding of a scandal around leftwing MP Wijnand Duyvendak who, in the eighties, had been part of tough actions against nuclear energy; the house of a senior civil servant in the Ministry of Economics has apparently been firebombed after a young Duyvendak published the address in a protest pamphlet.

In reaction to his party’s defense of Duyvendak’s past actions, blogger and columnist Rikus Spithorst wrote (under a pseudonym) that he “…would appreciate it highly if someone would […] find out the home address of [Party leader] Femke Halsema and then […] torch the place. The bitch doesn’t deserve any better.

I won’t get into further details – Dutch readers can find more here. What concerns me most is that Spithorst had the nerve to call his column ‘satire’. But satire – in Dutch as well as in English – works through wit and is it very witty to point your finger and say “They should do the same thing to her”? I guess it’s not. I would call that rage rather than satire, especially if you add that the bitch doesn’t deserve any better.

Somewhere in the last ten years the humour got lost. Intelligent, witty stuff is almost nowhere to be found and the greatest successes can be booked when you dare make the boldest remarks. Spithorst, a fiftysomething guy writing for a decidedly more juvenile audience, is just one of the sorry crop of unhumourous guys – he is a spokesperson for a club of disgruntled public transport users, how unhumourous can you get! – riding that wave on the internet. But when charges are pressed for inciting violence, these characters crawl out from under their rock and claim satire.

You know what, Rikus? Get an education. Get a dictionary. Better still – get a life. Preferably off-line.