Open brief aan Mark Rutte

Beste Mark,

Je bent altijd zo’n vrolijke kerel, ik dacht: laten we niet te formeel doen, we zijn tenslotte geen van beiden SGP’ers. Onze generatie – we schelen anderhalf jaar – is bovendien nooit zo erg van het houterige en formele geweest. Weet je nog, die commentaren in de media op de eerste IKEA-catalogussen waarin de klant werd getutoyeerd? Dat waren onze ouders. Wij vonden dat maar onzin. Continue reading →

Advertisements

Satire met melktanden

Er zullen weinig volwassenen zijn die gieren van het lachen om pies- en poepgrapjes. De mens vindt zulke dingen leuk tot het moment dat hij van een driewieler overstapt op een fiets met steunwieltjes. Edwin Rutten heeft zijn carrière te danken aan de uitwerking van het woordje poep op peuters, maar een beetje komiek die ook door publiek zonder melktanden serieus genomen wil worden, doet er goed aan om zijn repertoire ietwat te verdiepen. Continue reading →

Kom in verzet

Ik herinner me Nederlanders als een volk dat chagrijnig langs elkaar heen staart in de bus of de metro. Mensen die op straat even vluchtig naar je kijken, maar je niet groeten. Laat staan dat ze je aanspreken. Ik heb mijn leven en ik kom net bij mijn schoondochter vandaan. Jij hebt het jouwe en jij wacht op de bus. Verder hebben we niks met elkaar te maken, en zo is het goed. Continue reading →

Pasen in Pyongyang

Hoofdschuddend lezen we het nieuws over de Amerikaanse student die in Noord-Korea tot 15 jaar strafkamp is veroordeeld omdat hij een propagandaslogan van de muur van zijn hotel had gehaald. Wij begrijpen zijn daad maar al te goed: zulke dingen zijn goud waard in een studentenkamer. Hoe riskanter, hoe beter. Een huisgenoot van mij kwam ooit thuis met het bord met de openingstijden van de Préfecture de Police in Parijs. Zelf van de muur geschroefd na een paar glazen Kronenbourg. Ik bedoel maar. Continue reading →

11:55

Straks, als het allemaal voorbij is, kijken we terug op de huidige tijd en vragen we ons af hoe we het zo ver kunnen hebben laten komen. Wie weet gaat de verkiezing van Khadija Arib tot Kamervoorzitter de geschiedenis in als het laatste lichtpuntje voordat we de donkere tunnel in reden. Een beetje zoals Chamberlain na München, wapperend met een waardeloze handtekening. Peace in our time. Maar hij wist allang hoe laat het was. En wij ook. Continue reading →