Echt Italiaans eten… in Nederland

In de afgelopen jaren heb ik wat geklaagd over de Nederlandse eetcultuur die vooral lijkt te bestaan uit prachtige restaurants met keurig gekleed personeel die vrij belabberd eten serveren wat rechtstreeks van de horecagroothandel komt. Toch zie ik, sinds een kleine tien jaar als toerist in mijn vaderland, een langzame verbetering. Betaalbare restaurants die met echt verse ingrediënten goed eten serveren, zonder die verschrikkelijke kant-en-klare modesausjes. Continue reading →

Advertisements

Open brief aan Mark Rutte

Beste Mark,

Je bent altijd zo’n vrolijke kerel, ik dacht: laten we niet te formeel doen, we zijn tenslotte geen van beiden SGP’ers. Onze generatie – we schelen anderhalf jaar – is bovendien nooit zo erg van het houterige en formele geweest. Weet je nog, die commentaren in de media op de eerste IKEA-catalogussen waarin de klant werd getutoyeerd? Dat waren onze ouders. Wij vonden dat maar onzin. Continue reading →

Bevrijd het onderwijs

Op de protestants-christelijke school voor middelbaar onderwijs in Papendrecht ging het een dikke dertig jaar geleden nog redelijk goed, met een leraar biologie die de lessenreeks over evolutie afsloot met de opmerking dat er ook mensen zijn die er anders over denken. De scholengemeenschap telde veel leerlingen uit nogal behoudende dorpen in de Alblasserwaard, en die opmerking werd voldoende geacht om hen het verplichte curriculum mee te geven zonder hun tere christenzieltjes al te zeer te kwetsen. Continue reading →

Blank!

Ons volkslied, het Wilhelmus, vertelt over God, Vaderland en Oranje en al ben ik republikein en atheïst, dat vind ik prima zo. Een volkslied moet niet meer zijn dan precies dat. De meeste komen niet verder dan heldhaftige oproepen tot strijd – Aux armes, citoyens! – of beknopte beschrijvingen van de ontstaansgeschiedenis: The bombs bursting in air. Andere volksliederen bezingen de deugden van de nationale held – Marsz, marsz, Dąbrowski – of smeken de zege van de Heer af: God save the Queen. Het Wilhelmus doet het zo’n beetje allemaal. Ruimte zat ook in die vijftien coupletten die traag als Marsman’s breede rivieren doorzeuren. Continue reading →

Satire met melktanden

Er zullen weinig volwassenen zijn die gieren van het lachen om pies- en poepgrapjes. De mens vindt zulke dingen leuk tot het moment dat hij van een driewieler overstapt op een fiets met steunwieltjes. Edwin Rutten heeft zijn carrière te danken aan de uitwerking van het woordje poep op peuters, maar een beetje komiek die ook door publiek zonder melktanden serieus genomen wil worden, doet er goed aan om zijn repertoire ietwat te verdiepen. Continue reading →