Worteltjestaart

We kennen allemaal die mop over dat konijntje wat bij de bakker telkens om worteltjestaart komt vragen. Kleine kinderen beginnen al te giechelen als je dat vertelt, want voor hen geldt dat het gegeven ‘konijntje bij de bakker’ al grappig genoeg is. Vertel je verder, dan leren ze als het goed is een diepere laag kennen: die van de onverwachte wending. Continue reading →

Advertisements

Mijn zieke muziekhoofd

Je staat ‘s avonds je tanden te poetsen voordat je gaat slapen als je oog valt op een verpakking flosdraad. Gewaxte flosdraad. In het Frans: ciré. Niks aan de hand? Voor de meeste mensen niet. Bij mij begint er meteen een Eurovisie-orkest in mijn hoofd te tetteren, waarbij na enige seconden de ietwat onvaste stem van een zeer jonge France Gall klinkt. Continue reading →

In de kantlijn van Salvini’s Italië

De afgelopen week kwamen er twee verontrustende berichten voorbij uit de marge van het Italiaanse nieuws. Geen maffia, geen economische rampspoed, geen overstromingen of aardbevingen. Kleine dingetjes. En misschien is dat nog het meest verontrustende ervan. Want hoewel dit land geen gebrek heeft aan grote, dramatische, schrikbarende verhalen, zou je toch willen dat iemand in de gaten houdt, wat er in de marge gebeurt. Continue reading →

De eeuwige Jood

Vroeger las ik kinderboeken over de Tweede Wereldoorlog. Dat was toen een vrij populair genre: denk aan Jan Terlouws Oorlogswinter. In een van de boeken van Gertie Evenhuis – als ik me niet vergis, was het in En waarom ik niet? – vroeg de hoofdpersoon zich vertwijfeld af wat er toch was met de Joden dat zij altijd het slachtoffer waren. En eigenlijk heb ik nooit een antwoord op die vraag gevonden. Continue reading →

Robert de Niro’s Waiting

Vakantiewebsite Zoover heeft eens laten onderzoeken welk accent de Nederlander het mooist vindt, en ik ben juist iemand die liever niet over mooi en lelijk praat als het om taal gaat. Natuurlijk kun je over de klanken en melodieën van een accent, dialect of taal een esthetisch oordeel vellen, maar de vraag is of we dat ook echt doen. Ik denk het niet. Continue reading →

Gedachten bij een foto

Oude, afgebladderde slogans van Mussolini kom je hier nog regelmatig tegen. Gisteren fotografeerde ik op de belangrijkste piazza van het dorp Longobucco de restanten van zo’n typisch bombastische kreet. Eenmaal thuis gekomen, zag ik wat er ooit gestaan heeft: L’Italia ha segnato la via della salvezza all’Europa. Continue reading →