Foto’s

Het is precies twaalf uur nu ik dit begin te schrijven, en buiten is het bijna veertig graden. Zoals je wellicht weet, woon ik hier in het zuiden van Italië in een studentenbuurt en je kunt je voorstellen hoe mijn buren gekleed gaan bij deze ook voor onze begrippen hoge temperaturen. En al ben ik bijna achtenveertig, ik ben nog lang niet blind.

Jullie willen natuurlijk foto’s zien! Nou, dat kan hoor. Geen probleem. Google heeft een ruime voorraad foto’s van jonge vrouwen op straat in luchtige kleding. Of zonder.

Oh, dat bedoel je niet? Je wilt foto’s van de vrouwen hier op straat, door mij gemaakt? Geen foto’s van professionele modellen die toestemming geven om te worden gefotografeerd en gepubliceerd en daar netjes voor betaald worden? Sorry, maar dat doe ik niet.

Klopt, alle wegen hier in de buurt zijn openbare wegen. Hoezo, “het mag toch gewoon”? Ja, ik mag aan de openbare weg fotograferen en ik mag die foto’s – met enige beperking vanwege de Italiaanse privacywet – publiceren. Toch ga ik dat niet doen.

IMG_3008

Corso Mazzini, Cosenza* (april ’17)

Het is nu bijna half één en vermoedelijk al veertig graden. Moet ik de jonge vrouwen die nu buiten rondlopen, dwingen om zich veel te warm aan te kleden, om maar te voorkomen dat ze op internet eindigen? Ik denk er niet aan. Ze hebben het volste recht met rust gelaten te worden – nu bij veertig graden maar ook straks bij zes graden. Ze lopen er niet voor mij of voor jou.

Ik zei het al: wie kan googlen, vindt een miljoenmiljard foto’s waarop je stoutste fantasieën werkelijkheid worden. Het is echt niet nodig om foto’s te maken van wildvreemde vrouwen op straat. Noem het maar voortschrijdend inzicht, want ook ik heb het wel eens gedaan. Maar wie even nadenkt, begrijpt het probleem. Het gaat simpelweg om consent, om toestemming. Niet voor niets kies ik dat woord wat we vooral kennen uit discussies over aanranding.

En wie even nadenkt, begrijpt niet dat de ongelofelijke hufter die onder het rokje van een serveerster fotografeerde in het Amsterdamse restaurant De Waterkant, niet meteen in de Singelgracht is geflikkerd.

*op de voorgrond: Ettore e Andromaca, Giorgio De Chirico. Daarachter Sette di cuori, Sacha Sosno.

 

 

Advertisements

One Comment

  1. Ik ben het niet eens met je vergelijking. Alles waar je in de openbare ruimte naar mag kijken mag je ook fotograferen. Betekent niet dat je het ook mag publiceren, met name niet waar het mensen betreft, maar als ze er niet herkenbaar op staan is ook dat geen probleem. Voor het zien van mensen in de straat is geen consent nodig, voor het fotograferen van het straatbeeld ook niet. Trouwens, als jij dat zo verwerpelijk vindt, waarom kijk je er dan wel naar? Vieze gluurder ;)

    Maar het kruis van de serveerster is geen openbare ruimte! Zelfs al had die klant niet de bedoeling de foto’s te publiceren, dan nog had hij het niet mogen fotograferen.

    En, en daarom is jouw consent-argument niet afdoende, hij had die foto’s ook niet mogen maken als die consent er wél was geweest, als hij wel toestemming had gekregen. Immers, die serveerster was daar in een afhankelijke positie: zij is afhankelijk van haar baas die weer afhankelijk is van de klant-die-koning-is en zo. (Daarom verdient haar baas die het voor haar opneemt ook een compliment.) Consent is alleen valide als er geen consequenties zitten aan nee zeggen.

Comments are closed.