Over vandaag

Hier stond een artikel. Nee, hier stonden twee artikelen. De worsteling van de blogger om een betekenisvolle tekst te produceren botste met de worsteling van de samenleving om een betekenisvolle herdenking te produceren en deed me besluiten om het er dan maar eens niet over te hebben. En toch ook weer wel.

Ik geloof niet dat het zinvol is – sterker nog, ik geloof dat het kwalijk is als ik mijn stemmetje toe voeg aan de muur van kabaal die op ons allemaal af komt over de Dodenherdenking. Ik heb mijn redenen om te herdenken, en jij hebt jouw redenen om te herdenken, of om dat niet te doen. Ik bespreek ook niet of en hoe vaak ik naar de begraafplaats ga waar de as van mijn vader te vinden is, en ik zou het extreem grof vinden als iemand me daar publiekelijk verwijten over zou maken.

Het is positief, en misschien ook wel heel Nederlands, dat iedereen een eigen invulling geeft aan de vierde mei. Dat is een optimistische conclusie die je kunt trekken uit het soms verhitte debat. Op 25 april, de Italiaanse bevrijdingsdag, zien we elk jaar weer neofascisten met veel vertoon van vlaggen en (verboden) ‘Romeinse groeten’ (wat ten noorden van de Alpen de Hitlergroet heet) op de begraafplaats Cimitero Maggiore in Milaan de gevallenen van de Republiek van Salò herdenken. Laten we blij zijn dat dergelijke taferelen in ons land niet voorkomen.

Maar lees, voordat je je in gesprekken stort over het hoe en waarom van de Dodenherdenking, even waar het allemaal om gaat, en hoe dat moet met de vlag. Er lijkt heel veel misverstand over te bestaan.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.