Realiteiten

Wie in Nederland woont en bij het Turkse referendum voor de plannen van Erdoğan heeft gestemd, zou niet geïntegreerd zijn. Nog even los van het feit dat de Turkse leider een geestverwant is van antidemocratisch, autoritair rechts in Europa – Wilders, Petry, Le Pen, Orbán – en je dus net zo goed het tegenovergestelde zou kunnen stellen, is die stelling onhoudbaar.

Ze leunt op de gedachte dat Turkse Nederlanders inmiddels zodanig geïntegreerd zouden moeten zijn, dat ze autoritair leiderschap altijd verwerpen, ook in hun eigen land. Maar Turkije is niet Nederland. Het Nederlandse democratische model is niet één op één toepasbaar op andere landen, zelfs niet binnen de Europese Unie. Er zijn ook hier in Italië zaken die zodanig onoplosbaar lijken, dat ik wel eens stiekem denk dat het tijdelijk opschorten van democratie en rechtstaat een goed idee zou zijn.

Natuurlijk kom ik meestal (ja, dat lees je goed: niet altijd) snel terug van de gedachte dat we de maffia en de corruptie hier alleen op onrechtstatelijke wijze kunnen oplossen, maar is het verwijtbaar als dat een ander niet lukt? Turkije heeft een half jaar geleden een bloedige poging tot staatsgreep ondergaan en het is bizar om te denken dat zo’n gebeurtenis geen effect heeft op Nederlanders van Turkse komaf. Vooral staatsgrepen zijn een ideale kweekvijver voor autoritaire ideologieën.

Het is helemaal niet onvoorstelbaar dat iemand voor Nederland hele andere idealen koestert dan voor Turkije. Ik moet er zelf niet aan denken dat er in Italië bijvoorbeeld een kieswet zou worden ingevoerd naar Nederlands model – de evenredige vertegenwoordiging zou het land onbestuurbaar maken, met meerdere stembusgangen per jaar en een wildgroei aan kleine partijtjes. Het is een schitterend en zeer democratisch systeem, maar het is simpelweg niet geschikt voor de Italiaanse realiteit.

En dat is dan nog maar de realiteit van West-Europees land, medestichter van de Europese Unie, sinds 1946 een democratische republiek. De Turkse realiteit is een compleet ander verhaal. Iemand kan in principe Erdoğan zien als de oplossing van de Turkse problemen en tegelijkertijd Alexander Pechtold als de ideale premier van Nederland.

Wil dit nu zeggen dat ik de evet-stemmers gelijk geef? Nee. Ik ben het grondig met hen oneens. Maar ik weiger aan hun stemgedrag conclusies te verbinden over hun mate van integratie.

Advertisements

2 Comments

  1. Als ik je goed begrijp, dan zeg je eigenlijk dat deze Nederlands Turkse stemmers geïntegreerd zijn, omdat ze begrijpen wat hun democratische rechten zijn en inzien dat ze die moeten gebruiken op de volgens hun best passende manier voor de situatie waarover ze moeten beslissen.

    1. Nee, ik zeg niets over hun mate van integratie. Ik zeg dat je dat aan hun stemgedrag niet kan afmeten.

Comments are closed.