Een zwarte met een mening

Ooit vonden we onszelf een uiterst tolerant landje. Iedereen moest een voorbeeld aan ons nemen, want in Nederland maakte het niet uit waar je vandaan kwam. Wat voor schertsvertoning dat is geweest, kan inmiddels niemand meer met goed fatsoen ontkennen.

Misschien vraagt u zich wel af wat er toch mis is gegaan in Nederland. Het ging zo goed allemaal! We zonden Ruud Gullit naar het EK en Ruth Jacott naar het Songfestival. De kleintjes keken naar Gerda Havertong in Sesamstraat en mijn moeder naar Kenneth Herdigein als dr. John Wijntak in Zeg ‘ns Aaa. (Een zwarte arts, dat hadden ze prachtig afgekeken van de Cosb… bedacht!)

Maar er is niks misgegaan. Het tolerante Nederland heeft nooit bestaan. De bekende zwarte Nederlanders uit die tijd zongen en dansten en sportten, maar hadden geen mening – ja, Ruud Gullit vond dingen over Zuid-Afrika*, maar niet over Nederland. Gerda Havertong heeft wel eens iets gezegd over Zwarte Piet, maar dat werd niet opgepikt. Lees: haar statement werd geheel genegeerd, door links en rechts. Geen Brandt Corstius of Hiltermann die het oppikte. Het lijkt achteraf bijna afgesproken werk.

Dat zou nu anders zijn gelopen. De tijd dat de columnist op zijn wolk zat en zoiets minderwaardigs als Sesamstraat kon negeren, is voorbij – Sinterklaasjournaal kijken is bijvoorbeeld bijna verplicht. Belangrijker nog: de tijd dat we de mening van zwarte landgenoten konden negeren, is voorbij. En dat steekt. Erger nog dan de Marokkaanse Kamervoorzitster, vreselijker nog dan de Turkse schrijver, irritanter nog dan de Hindoestaanse opinieleider vinden wij de zwarte met een mening.

We kunnen nog begrijpen dat een vertegenwoordiger van de verschrikkelijke islam het ver schopt. Er is immers intellect voor nodig om een sluwe veroveringsideologie in gang te zetten en te houden – u begrijpt, ik praat even vanuit het standpunt van de gemiddelde boze burger. Maar een zwarte!  Alle jammerlijk gefaalde middelbare witmannen slaan erop aan als honden op kattengejank. Dat kan helemaal niet, want wat hebben die ooit bereikt dan? Nou?

Als je aan de dikke laag islamofobie krabt, achter het behang van het benauwde conservatisme kijkt; als je pulkt aan de rafelranden van de alledaagse xenofobie, dan komt er iets tevoorschijn waarvan we dachten dat het allang niet meer bestond: de domme neger van weleer.

 

*Van Basten nam tijdens de beruchte rondvaart in 1988 haastig afstand van het spandoek Rasta en Van Basta stoppen Botha in de kasta. Nee, zei hij zuinigjes, hij deed niet aan politiek. Ik viel van verbazing van mijn stoel: hij aarzelde om het Apartheidsregime af te keuren. We zeiden nog geen WTF in die tijd, maar what the actual fuck?

 

Advertisements