Kiloknallerkarkas

Dus het schijnt dat Annabel Nanninga en haar legertje trolletjes helemaal los is gegaan op @Safatweets, want die had anoniem gepubliceerd in De Volkskrant en dat màg helemaal niet. Als je geen Blondemevrouw heet, althans. Nou ben ik het in principe wel eens met het idee dat anoniem opinie publiceren in een krant pas kan als er een héél erg goede reden voor is, maar ik ben iets minder selectief dan Nanninga.

Nu is het account van deze Safa gewist, waar ik niks aan mis want ik had een block. Wat ook nog eens vrij eenvoudig was. Een groot fan was ik niet, dat mag duidelijk zijn. Maar het gaat me om het mechanisme. Annabel, bedenkster van het fijnzinnige dobbernegers, kan alles zeggen – dat verwacht je ook van haar, dat ze een heel arsenaal grove, ontmenselijkende, racistische bijvoeglijke naamwoorden tevoorschijn trekt. Wij daarentegen, die inclusief willen zijn, niet seksistisch, niet racistisch, die niet aan body shaming willen doen, en die steekhoudende argumenten prefereren boven botte scheldpartijen – wij zitten met de handen in het haar.

En dat weten ze. Want zou ik een stukje schrijven waarin ik Nanninga een volgevreten zeug noem, de ideale poster girl voor een campagne om consumptie van Big Macs te ontmoedigen, de Jabba the Hutt van de Nederlandse blogosfeer, de vrouw tegen wie niemand schreeuwt dat daar een piemel in moet omdat de gedachte alleen al de seksuele drift wekenlang verlamt, wier haat jegens sluierdragende vrouwen voortkomt uit het feit dat ze die lijkwitte grafkop en dat wandelende kiloknallerkarkas van haar zelf het liefst ook onder een aantal lagen stof zou willen verbergen, dan zul je zien: ze gaan om het hardst schreeuwen dat deugmensen zulke dingen helemaal niet mogen zeggen.

Want dat zijn wij, en dat moeten we vooral blijven als het aan hun ligt. Deugmensen die in deugtaal hun deugdingetjes proberen te doen temidden van het botte, agressieve, seksueel geladen en racistische geweld van het leger anonieme trollen. En inderdaad, een aantal van mijn zeer deugende vrienden is na lezing van dit stukje zeker weten not amused, uit naam van de intersectionaliteit natuurlijk. Maar willen we overeind blijven, dan zullen we toch moeten leren om af en toe duchtig onder de gordel te steken.

Hoe onsmakelijk dat idee in dit geval ook is.

Advertisements

One Comment

Comments are closed.