‘Na precisa

Het is een ruimte van misschien drie bij zeven meter, midden in het doolhof van de afdeling Eerste Hulp van het ziekenhuis Annunziata van Cosenza. Een balie deelt de ruimte in de langsrichting bijna compleet in tweeën. Eén deur leidt naar de eigenlijke Eerste Hulp, een deur leidt naar een forse wachtzaal naast de ambulance-ingang en één deur achter de balie leidt naar een andere ruimte. Het is dus eigenlijk en soort gang met balie, zoals je vaak ziet in dit land. Grijs en blauw en smoezelig en half donker.

Deze balie, waar ik nu sta te wachten op de administratieve afhandeling van ons bezoek aan de Eerste Hulp, lijkt gemaakt door een doe-het-zelver; het is in ieder geval geen witte, geplastificeerde, professionele ziekenhuisbalie maar een houten wand tot buikhoogte. Je bent afgescheiden van de medewerkers door plexiglas panelen. Het heeft meer van een tijdelijk postkantoor in een noodgebouwtje dan van een streekziekenhuis voor meer dan 200.000 Italianen.

Er lopen drie medewerkers rond aan de andere kant van de balie, plus af en toe een of twee ambulancemedewerkers en twee geüniformeerde bewakers. Er staat een kopieerapparaat en een printer; die zijn constant in gebruik, wat nog meer toeloop oplevert. Een vrouw in een witte doktersjas heeft kennelijk de leiding.

Pal achter mij, net buiten de deur, in de wachtzaal, staan anderen te wachten. Iemand vraagt zich af waarom ze niet allemaal naar binnen gaan: waarom staan we hier buiten? Een ander legt uit: ‘a signora è ‘na precisa, zegt hij misprijzend. Hij bedoelt de vrouw in doktersjas: ze is ‘een precieze’, ze wil dat alles volgens de regeltjes gaat.

En inderdaad: ze vaart uit tegen de bewakers die niet op hun post staan. Mensen gebruiken de gang om vanuit de Eerste Hulp naar de wachtzaal te lopen en dat is niet de bedoeling. Het is veel te krap en de bewakers moeten ervoor zorgen dat de mensen omlopen. De precisa lijkt de wanhoop nabij; het is inderdaad een chaos. Ons bezoek aan de Eerste Hulp is afgelopen en wordt afgerond, maar tegelijkertijd worden hier ook mensen toegelaten. Papieren worden gekopieerd en haastig meegegeven aan ambulancebroeders of patiënten zelf, hand over hand. Er hoeft maar iemand een verkeerd kopietje mee te krijgen…

Het gaat vaak mis in de gezondheidszorg in Zuid-Italië. Een maand na ons bezoek sloten de carabinieri zeven operatiezalen van het Annunziata vanwege gebrekkige hygiëne. Artsen willen patiënten nogal eens ‘doorverwijzen’ naar hun eigen privékliniekjes waar ze – tegen contante betaling – wél geholpen kunnen worden. Ziekenhuizen zijn vies en belabberd georganiseerd, ook omdat ze vol zitten met driedubbel door de vakbonden beschermde medewerkers die je niet kunt ontslaan en die helemaal niet geïnteresseerd zijn in hun werk. Mensen zoas de precisa zijn helaas een zeldzaamheid.

 

 

Advertisements