Vrijstaat Kehlbacherstrasse

Beieren, besliste een Duitse rechter, mag zich niet afscheiden van de Bondsrepubliek. Het overviel me een beetje, omdat er hier aan de zuidrand van Europa nu eenmaal weinig aandacht is voor Duitse regionale politiek, maar kennelijk zijn er dus Beiers die liever zonder Duitsland verder gaan. Klein Bier, denkt de Italiaanse pers op zo’n moment.

Intermezzo

De rij bij de kassa van de Aldi in Ludwigsstadt was weer eens veel te lang. Heinz keek in zijn portemonnee welk kleingeld hij had zodat hij straks precies kon passen. Hij pakte er een euro uit en bekeek het muntje verveeld. Er stond een naakte man op met vier armen en vier benen. Typisch Italiaans, vond hij. Blote mannen op ons geld afdrukken, een schande is het. De goeie ouwe D-Mark, dat was tenminste een munt waar je van op aan kon. Adelaar er op, Bundesrepublik Deutschland er omheen – die euro was niks. Monopoliegeld. Waarom moesten ze in Brussel besluiten wat voor geld hij in zijn zak had? Wat was dat voor waanzin? Wir sind doch Deutsche, oder?

De rij bij de kassa van de Aldi in Ludwigsstadt was weer eens veel te lang. Heinz keek in zijn portemonnee welk kleingeld hij had zodat hij straks precies kon passen. Hij pakte er een mark uit en bekeek het muntje verveeld. Er stond een dikke adelaar op, met Bundesrepublik Deutschland er omheen. Het was dezelfde dikke adelaar die in de Bondsdag in Berlijn hing. Het ding deed hem aan Merkel denken en dat stemde hem nooit erg vrolijk. Waarom moesten ze in Berlijn besluiten nemen over zaken die de Beiers aangingen? Wat was dat voor waanzin? Wir sind doch Beier, oder?

5226_bayern_2gulden1848_vz_kombi
Beierse tweeguldenmunt, 1848

De rij bij de kassa van de Aldi in Ludwigsstadt was weer eens veel te lang. Heinz keek in zijn portemonnee welk kleingeld hij had zodat hij straks precies kon passen. Hij pakte er een gulden uit en bekeek het muntje verveeld. Er stond een wapenschild op, met Freistaat Bayern er omheen. Maar goed beschuwd was Heinz helemaal geen Beier. Een mal volkje met hun hoempamuziek en Lederhosen, dat had hij altijd al gevonden. En toch besloten ze elke dag in München wat er goed was voor de Franken. Wat was dat voor waanzin? Wir sind doch Franken, oder?

De rij bij de kassa van de Aldi in Ludwigsstadt was weer eens veel te lang. Heinz keek in zijn portemonnee welk kleingeld hij had zodat hij straks precies kon passen. Hij pakte er een frank uit en bekeek het muntje verveeld. Er stond een wapenschild op, met Frankische Republik er omheen. Dat hadden ze zo besloten in Bayreuth. Net als de nieuwe maximumsnelheid op Landstrassen, zodat Heinz de afgelopen maand al drie keer geflitst was. Maar wat wist zo’n ambtenaar in de stad nou helemaal over landwegen? Wat was dat voor waanzin? Wir sind doch Ludwigsstädter, oder?

Epiloog

We kennen het uit Texas en Schotland en het zogenaamde Padania, maar we kennen het vooral ook van de Brexit, de Nexit en de Frexit, die gepaard gaat met overspannen hijgberichtjes over referenda in Italië die wel eens zouden… (Ik moet jullie teleurstellen, maar de Italiaanse referendumwetgeving sluit volksraadplegingen over internationale verdragen uit). De burger trekt zich op een steeds kleiner stukje terrein terug. Straks is Heinz boos dat een ambtenaar op het stadhuis een verkeersdrempel voor zijn deur aanlegt, en scheidt hij zijn straat af van de gemeente. Tenslotte is de Kehlbacherstrasse al jaren netto-betaler! En wat zien ze ervan terug? Een verkeersdrempel!

In elk financieel samenwerkingsverband bestaan netto-betalers en netto-ontvangers. In elke overheidsstructuur bestaan ambtenaren die vanaf hun bureau besluiten nemen. In elke regeringsvorm bestaan impopulaire besluiten. En in geen enkel geval doen overheden altijd precies dat wat jij wilt.

De vraag is of je dan maar het kind met het badwater moet weggooien.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.