Feelgood

Vorige week keken wij naar de film 42, over de eerste Afro-Amerikaanse speler in Major League Baseball, de belangrijkste Amerikaanse honkbalcompetitie. Ik was prettig verrast toen de eigenaar van de Brooklyn Dodgers, Branch Rickey, aan het jonge zwarte talent Jackie Robinson uitlegde waarom hij hem in het team wilde: voor geld. In Brooklyn, redeneerde Rickey, wonen veel zwarten die van honkbal houden. Het klonk verrassend eerlijk.

Maar op het hoogtepunt van de film kwam Rickey met een andere verklaring. Hij hield enorm veel van honkbal, en in de jaren twintig had hij in Hawaii meegemaakt hoe een jong talent niet welkom was geweest vanwege racisme. En hij wilde zijn geliefde sport zuiveren van dit racisme. Dit is een element wat niet strookt met het leven van de echte Branch Rickey, maar je kunt nu eenmaal geen film maken zonder white saviour complex.

Er is nog iets wat me stoort aan dit soort feelgood movies: ze spelen allemaal in het verleden. Als je in een Hollywoodfilm een racist ziet, dan is het óf een bespottelijke schertsfiguur, zoals de Illinois Nazis uit de Blues Brothers, óf het is een racist uit het verleden. Een sheriff uit Alabama in 1956, een botte sergeant in Vietnam in 1968, of in dit geval de coach van de Philadelpia Phillies uit 1947. Het is nooit iemand uit het hier en nu waar wij ons mee kunnen identificeren.

En dat is belangrijk. Dat is zelfs essentieel. Ik kan me tijdens het kijken naar zo’n film over de Civil Rights Era enorm opwinden over de agressieve, arrogante domheid van zo’n typische sheriff en zijn KKK-vriendjes. Maar het is een verhaal uit het verleden. Ik ben zo niet. Wij zijn niet meer zo achterlijk. Ik ga naar bed in de wetenschap dat ik een goed mens ben, dat ik een goede film heb gezien, en dat we veel vooruitgang hebben geboekt.

Maar ben ik dat? Heb ik dat? Hebben we dat?

Wat hebben we een vooruitgang geboekt. President Obama is aan het eind van zijn twee termijnen als eerste zwarte president van de VS. Maar al die Afro-Amrikanen dan, die lukraak worden doodgeschoten dor de politie – is dat vooruitgang? Is het misschien een reactie op het feit dat Obama president is? Of heeft dit probleem altijd bestaan en hebben we het niet willen zien? En als ik daar het antwoord niet op heb, ben ik dan wel een “goed” mens? Heb ik dan wel al die jaren “goede” films gezien?

Michael Richards speelde Cosmo Kramer in de comedyserie Seinfeld. Tijdens een standup act ging Kramer helemaal uit zijn dak tegen een paar types die hem onderbraken. Kijk hoe het publiek eerst nog lacht maar al snel opstaat en de zaal verlaat – zo erg was het.

Weet je wat ik wil? Ik wil dat iemand een standup act schrijft waar ik woedend om word. Zo witheet dat ik de zaal verlaat, tot in mijn blanke ziel gekrenkt om zo veel gebrek aan respect voor mijn bevoorrechte positie. Geen brave grapjes meer over de witman die praat met een Gooise R en alleen maar heel erg saai is. Saai doet me geen fuck. Kan er niet wakker van liggen.

En ik wil dat iemand een film maakt die alle ingedutte, zelfvergenoegde media overstuur maakt. Woeste menigten bij de bioscopen, kapotgetikte toetsenborden bij TMG, Kamervragen. Een film over het hier en het nu, over het stuitende racisme van vandaag, van ons. Rauw en realistisch, vol met achterbakse, stiekeme, aartsracistische kutblanken.

Dat hebben we nodig. En ga voor je feelgood na de film maar naar de kroeg om je een stuk in je kraag te zuipen, want dat zetten we niet voor je op het menu.

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Feelgood

  1. santelogie says:

    Jeetje Rob, gaat het verder wel goed met je? En om je vraag te beantwoorden: racisme is van alle tijden, het is zelfs een op zich nuttige eigenschap van alle diersoorten, het is, sterker nog, een belangrijk element in de evolutie. Ja, de natuur, die weet wat.

    (Let op! Ironie-alarm) En zo lang gediscrimineerde partij zich maar koest houdt, is er natuurlijk weinig aan de hand — zo gauw ze terug beginnen te schieten raakt de stront de ventilator.

    En dan nog twee opmerkingen: ‘al die Afro-Amerikanen’ schrijf je. Zonder te willen bagatelliseren, helemaal niet, één is al te veel: maar welke term gebruik je als het er een keer meer dan 25 zijn? En de tweede opmerking: een politicus in Texas heeft gisteren al opgeroepen om Obama te vermoorden, die namelijk de oorzaak is van alles.

    Dat is nou heel typisch Amerika, dat laatste. Dat er altijd dingen geroepen worden waarvan je denkt: waar háál je het vandaan? Daarbij vergeleken is het brutaal liegen van Wilders en Baudet kinderspel.

Comments are closed.