4 Mei

Jack Golden schreef aan zijn familie in Texas dat hij zich tachtig jaar oud voelde. Hij was toen tweeëntwintig.

Je wordt zo moe dat je al die kleine dingetjes niet meer doet die belangrijk zijn voor je veiligheid, en als je echt moe genoeg bent, maakt het je niet meer uit of je leeft of sterft … We spelen met dood en leven.

Kapitein Jack E. Golden was zijn beste vriend opgevolgd als compagniescommandant, wat zoals zo vaak, en ook in dit geval, niets anders betekent dan dat zijn voorganger ook ergens op een oorlogsbegraafplaats ligt. Misschien was hij op zijn laatste dag zo moe dat hij het lichtende puntje van zijn sigaret niet meer afschermde. Een Duitse scherpschutter, altijd op zoek naar commandanten, vond hem en op 15 april 1945, nog geen maand voor het eind van de oorlog, viel hij, ver weg van Texas in de heuvels van het Harzgebergte, waar hij via Italië en Normandië was beland.

margratenklein

Jack E. Golden ligt begraven op Margraten (eigen foto)

Wat rest zijn clichés. Hij viel voor onze vrijheid. Golden kreeg twee keer de Silver Star voor extreme heldendaden en moed met gevaar voor eigen leven, dus denk nu niet dat we hier met iemand te maken hebben die de lijn trok. Maar wij kunnen niet in het hoofd van de jonge kapitein kijken om te weten wat er in hem omging. Veel Amerikanen gingen in het leger om Japan te verslaan; ze accepteerden lang niet allemaal volledig dat er was besloten om eerst Europa te bevrijden. We mogen er wel van uitgaan dat er van dromen van heldenmoed en wapperende stars and stripes weinig overblijft als je in je zomeruniform hartje winter door het verschrikkelijke Hürtgenwald moet, geplaagd door de malaria die je in Italië opliep. Zoals Golden. Hij viel inderdaad voor onze vrijheid, maar het is maar zeer de vraag of hij zich daar ooit van bewust is geweest.

Clichés helpen niet, clichés vertroebelen de werkelijkheid en stellen politici in staat om steeds weer legers naar alle uithoeken van de wereld te sturen, vol jonge mannen en vrouwen wiens koppen gonzen van de gezwollen heldenretoriek. Ik weet bijna zeker dat ze in Brazos County, Texas, nog elk jaar Jack E. Golden herdenken met de US Army in vol ornaat, met ceremonieel en veel vlaggen, een band die de Star-Spangled Banner speelt – en een recruteringskantoor.

Misschien moeten we bij die dynamiek ook maar eens stilstaan, vanavond.

(bronnen: 1 2 3)

 

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.