Erdogan vs. Erdogan

Natuurlijk moet Turkije Ebru Umar gewoon vrijlaten. Ik vind het altijd een beetje overbodig om zulke dingen op te schrijven want voor mij is zoiets vanzelfsprekend. Politici moeten ambtshalve beter tegen kritiek kunnen dan u en ik, want ze zijn onderdeel van het democratisch politiek debat, en ze moeten vooral geen misbruik maken van hun macht over politie en justitie om kritiek te onderdrukken.

Toch is het allemaal ook erg grappig. Nederlandse conservatief-nationalisten die te hoop lopen tegen hun ideologische broeder Recep Erdogan, de conservatief-nationalistische leider van Turkije. Maar grappig is het niet alleen. Het bevat de kern van de reden waarom een Europa van door nationalisten geleide staten nooit zal werken.

Wie zich op een lege emotionele waarde als nationale trots baseert, loopt vroeg of laat aan tegen verhitte conflicten met andere landen die omwille van dezelfde holle retoriek dingen doen die regelrecht indruisen tegen jouw nationale trots. Zoals, ik noem maar wat, jouw journalisten arresteren. Of grenzen hermetisch afsluiten omdat jouw land het vluchtelingenprobleem niet goed genoeg aanpakt naar de zin van de buren. Of gammele kerncentrales op de grens laten staan omdat ze jouw bezwaren ertegen afdoen als een persoonlijke aanval op de staat van de ‘trotse’ industrie van hun land.

Dat is dus de toekomst van Europa. Leiders die elkaar, vooral ten behoeve van het thuispubliek, wederzijds opjutten. En omdat de ‘eer van de natie’ op het spel staat, of een soortgelijk hol begrip, wordt het vinden van een compromis stukken moeilijker. Een beter recept voor escalatie dan twee heetgebakerde Erdogans tegenover elkaar, moet nog uitgevonden worden.

Nationalisme is geen ideologie. Er ligt geen theorie aan ten grondslag en het biedt geen oplossingen voor problemen. Het is een religie, het is het verdedigen van het onverdedigbare omdat het jouw land is, het schakelt het kritisch denkvermogen uit. En het zet een land onvermijdelijk, vanwege de vermeende superioriteit ten opzichte van andere landen en volkeren, op een ramkoers met alle buren.

Dus pas op met nationalisten. Niet voor niets ontsproot de Europese gedachte in een ballingsoord, tijdens de laatste grote oorlog op ons continent. Een oorlog die door nationalisten, deels uit gekrenkte trots, is veroorzaakt.

 

 

Advertisements

One Comment

  1. Het is goed op te merken, dat nationalisten nooit in andere nationalisten hun bondgenoten, laat staan broeders zien. Het is, denk ik, de kern van het nationalisme om in iedere buitenlander en ieder buitenlands staatshoofd een (minstens potentiële) vijand te vinden. Kijk naar de grootste filosoof en politicus van Nederland, vooralsnog gelukkig zelfbenoemd, die feitelijk predikt dat de staat van oorlog de natuurlijke relatie tussen natiestaten is. L’enfer, c’est les autres.

Comments are closed.