Een zeldzaam gebrek aan flair

Het is natuurlijk weinig verbazingwekkend dat in een land wat een scherpe ruk naar rechts maakt, het gesprek ineens gaat over hoe ‘mannelijk’ vrouwen zich kleden. In de ideale conservatieve wereld zijn mannen mannelijk en vrouwen vrouwelijk, en dat wil kennelijk zeggen dat mannen slordige voddenbalen zijn en vrouwen tot in de puntjes verzorgde reclameborden voor de beauty salon.

Ik kan zo’n houding alleen maar verwerpen, zo veel is er fout aan – van de gedachte dat een goed verzorgde man een nicht is, en dus geen echte man, tot de gedachte dat een onverzorgde vrouw geen echte vrouw is, want een vrouw moet er alles aan doen om mannen te behagen. Ik geloof niet dat we een discussie op dergelijk niveau moeten aangaan – de discussie zou moeten gaan over de vrijheid van ieder van ons om zich te kleden zoals we willen, zonder daarbij bespottelijk seksistische en bedekt homofobe verdachtmakingen op zich te laden.

021

“Een kleur- en vormeloze massa.” Middelburg, april 2014 (eigen foto)

Maar er valt, vooropgesteld dat de Nederlander vooral moet doen waar hij zin in heeft, toch wel iets te zeggen over hoe wij ons kleden. Hoe wij ons allemaal kleden, zonder onderscheid te maken tussen mannen en vrouwen. We zijn een weinig modieus volk met een zeldzaam gebrek aan flair. Ga een ochtend op de Lijnbaan in Rotterdam mensen kijken en dan een middag op de Meir in Antwerpen, en je begrijpt wat ik bedoel. En dat is dan nog maar Antwerpen, nauwelijks de fashion capital of the world. De Nederlandse winkelstraat is een kleur- en vormeloze massa waar je al opvalt als je iets aantrekt wat minder flets is.

En een Nederlander met kleding die past – die loopt voor gek! Broeken zijn te wijd of te lang, jurkjes zijn te krap, pakken hangen als zakken om schouders en heupen – want er is geen winkel die de boel nog voor je verstelt. Hoe vaak heb ik ‘t in Nederland niet gehoord: Je hebt een moeilijke maat. Met andere woorden: pech gehad, loop maar voor lul. Maar hier kan ik een spijkerbroek kopen en hem laten verstellen. Overmorgen klaar. En ik heb een naar Italiaanse begrippen nog veel moeilijker maat. Zo veel magere mannen van een meter negentig lopen er hier niet rond, zeker niet van mijn leeftijd.

Wij waren de afgelopen jaren op vakantie in Nederland, België, Frankrijk, Spanje, Duitsland, Tsjechië, Finland en Schotland en volgens mijn Italiaanse vriendin zijn de Nederlanders verreweg de slechtst geklede Europeanen. En ik ben het met haar eens, hoewel ik zelf net zo’n slonzige, vormeloze Nederlander ben. En dat is prima, als je je er lekker bij voelt. Maar hou eens op om als lompe Hollander met één rigoreus niet op maat gesneden Suit Supply-kostuum in je kast de vrouwen daar de schuld van te geven!

Advertisements

One Comment

  1. In Nederland lopen de mannen er bij zoals ze erbijlopen omdat de echte Nederlandse man, van oudsher, ook toen de rukken alleen nog naar links gingen, wel uitkijken ooit hun eigen kleding te kopen. Dat doen de vrouwen en dan weet je het al: dikke mannen in truien met horizontale felgekleurde strepen wat de klok slaat. De herenkledingzaak wordt dus vooral bevolkt door vrouwen. Ze kijken wel een beetje jaloers naar die enkele man (ikke) die zelf zijn kleding uitzoekt. Nog leuker is de man die gewoon met zijn vrouw meegaat (ikke) als zij kleding koopt, en dan ook nog zelf in de rekken zoekt naar iets dat haar zal staan. Nog één leukere: mannen die in hun eentje kleding voor hun vrouw uitzoeken. (Ikke) En dan niet thuiskomen met een porno-outfit.

    Dan even iets rechtzetten: bij veel filialen van Suit Supply is in de winkel een vakkundige kleermaker aanwezig (vaak met Turks uiterlijk) die ter plekke veranderingen, ook gecompliceerde, aanbrengt. In veel plaatsen in Nederland zijn florerende winkels te vinden die broeken korter maken, konten uitleggen of innemen, etc.

    Verder moet iedereen weten wat hij of zij om zich heen hangt — ik heb de indruk dat dat in Italië ook voornamelijk gebeurt, en in toenemende mate — maar ik wil één restrictie maken: het moet strafbaar worden naar een begrafenis te gaan in iets dat niet zwart of blauw is (met gedekte accenten in andere kleuren); ik ben in Nederland op begrafenissen geweest waar het leek dat de treurende familieleden zo van de metselsteiger kwamen, of dat op de rouwcirculaire had gestaan ‘gaarne camping outfit, met voorkeur voor korte broeken.’ Of afritsbare, uiteraard.

Comments are closed.