What the Ficq?

Heel domrechts is al de hele ochtend aan het brullen over de verschrikkelijke Bénédicte Ficq, want die schijnt weerzinwekkende dingen over Ayaan Hirsi Ali te hebben gezegd in De Wereld Draait Door. In de verwachting een schuimbekkende linkse heks te zien die met benig opgeheven vinger raaskalt over goelags en spreekverboden, alsmede openbare steniging van Ali onder het Monument Voor Onze Vrijheid op de Dam, volgde ik het linkje, en hoorde dit (na enige bewerking voor de leesbaarheid): Continue reading →

Advertisements

Kom in verzet

Ik herinner me Nederlanders als een volk dat chagrijnig langs elkaar heen staart in de bus of de metro. Mensen die op straat even vluchtig naar je kijken, maar je niet groeten. Laat staan dat ze je aanspreken. Ik heb mijn leven en ik kom net bij mijn schoondochter vandaan. Jij hebt het jouwe en jij wacht op de bus. Verder hebben we niks met elkaar te maken, en zo is het goed. Continue reading →

Pasen in Pyongyang

Hoofdschuddend lezen we het nieuws over de Amerikaanse student die in Noord-Korea tot 15 jaar strafkamp is veroordeeld omdat hij een propagandaslogan van de muur van zijn hotel had gehaald. Wij begrijpen zijn daad maar al te goed: zulke dingen zijn goud waard in een studentenkamer. Hoe riskanter, hoe beter. Een huisgenoot van mij kwam ooit thuis met het bord met de openingstijden van de Préfecture de Police in Parijs. Zelf van de muur geschroefd na een paar glazen Kronenbourg. Ik bedoel maar. Continue reading →

Een zeldzaam gebrek aan flair

Het is natuurlijk weinig verbazingwekkend dat in een land wat een scherpe ruk naar rechts maakt, het gesprek ineens gaat over hoe ‘mannelijk’ vrouwen zich kleden. In de ideale conservatieve wereld zijn mannen mannelijk en vrouwen vrouwelijk, en dat wil kennelijk zeggen dat mannen slordige voddenbalen zijn en vrouwen tot in de puntjes verzorgde reclameborden voor de beauty salon. Continue reading →

Bijna alle vrouwen die arriveren, zijn zwanger

Dr. Pietro Bartolo is huisarts op Lampedusa en neemt een centrale plaats in in de film Fuocoammare (Vuur op zee) van Gianfranco Rosi, winnaar van de Gouden Beer op het Filmfestival van Berlijn. De huisarts heeft in 25 jaar 250.000 vluchtelingen onderzocht. Gisteren sprak Fabio Fazio met hem in het programma Che Tempo Che Fa op Rai3 – hier een bewerkte vertaling van zijn woorden. Continue reading →