Nooit Meer Europa

Ik wilde vandaag naar Tarsia gaan, naar het weinige wat rest van het concentratiekamp Ferramonti, maar ik geloof dat er deze zevenentwintigste januari belangrijker dingen te melden zijn dan de weinige resten van een na de oorlog onder een autosnelweg weggeschoffeld fascistisch kamp.

Want om Europa te bereiken, verzuipen nog elke dag vluchtelingen. Soms voor de ogen van hulpverleners die niet mogen ingrijpen omdat ze dan wel eens van mensensmokkel kunnen worden beschuldigd. Europa, het rijkste continent, vindt dat het zo goed is. Europa vindt dat mensen best mogen komen, als ze maar eerst hun leven wagen in wrakke bootjes, voorzien van nepzwemvesten, en zonder hulp. Om vervolgens hun weinige bezittingen af te pakken.

Vergist u zich niet. Ik ben een Europeaan. Ik kan weinig anders zijn dan een Europeaan, mijn leven is wat het is dankzij Europa. Maar dit is een absolute schande, een testament van de stuitende onwil en incomptentie van een klasse politici die zich geen zorgen maakt om de mensen, maar om hun fucking zeteltjes. Politici die meedoen met de haatpraatjes van extreemrechts in de hoop politiek te overleven, in plaats van krachtig stelling te nemen tegen de aantoonbare onzin en goedkope kroegpraat, en de crisis krachtig ter hand te nemen.

De tyfus voor dat Europa. De tyfus voor een continent wat zijn geschiedenis vergeten is. En de tyfus met je nooit-meer-Auschwitz. Ik geloof er niet meer in, ik geloof niet meer dat iemand dat nog echt méént. Je kunt het niet menen als je in je midden een man hebt die voorstelt om mannen in AZC’s op te sluiten, een man die zijn aanhangers opzweept tot fysiek geweld tegen vluchtelingen, politie en medeburgers. Een man die dag in, dag uit de angst en de haat voedt, zelfs nadat het duidelijk is geworden dat die gierend uit de bocht aan het vliegen zijn.

Ik wil het niet meer horen, dat nooit-meer-Auschwitz. Leg er maar een autosnelweg overheen. Op een bed van puin van het Berlaymont.

 

Advertisements

One Comment

Comments are closed.