Het feest van ons onvermogen

Kerstmis is verschrikkelijk. Het feest is te belangrijk in onze cultuur, en daarom zijn de verwachtingen altijd te hoog gespannen, en dat kan altijd alleen maar uitlopen op een mislukking.

Kerstmis is het familiefeest en het feest van de vrede, wat dus betekent dat we als familie vredig bij elkaar dienen te komen. Ik ken geen familie waar dat lukt zonder lange gezichten – omdat er altijd iemand is die het spelletje niet, of niet langdurig, mee kan spelen. Al het oude zeer dat onder de oppervlakte borrelt, komt tijdens ons geforceerd samenzijn naar boven. En zo wordt de vredige dag een volgevreten uitroepteken op ons onvermogen om voor een dag te doen alsof.

Kerstmis is het feest van de copieuze maaltijden, maar u bent geen keukenprins(es), en al bent u zelf blij met het resultaat van uw zwoegen in de keuken, wil dat nog niet zeggen dat de gasten dat ook zijn. En bent u zelf niet helemaal tevreden, wat zeer waarschijnlijk is, dan wordt elke vork die minder dan dolenthousiast in een aardappel prikt een kwelling. Want zouden ze het merken? En langzamerhand gaat de twijfel over in woede – niemand zegt iets, maar het is overduidelijk: het is ook nooit goed. Voor die ondankbare honden sta je dan urenlang… ! En zo wordt de gezellige maaltijd een rijkelijk besproeid uitroepteken op ons onvermogen om voor een dag een restaurant te runnen.

Kerstmis is het feest van het op elkaar aangewezen zijn. Ineens is iedereen er, en niemand heeft iets te doen. Hoe lang kun je over het weer blijven ouwehoeren? Werk is taboe, want hé jongens, laten we het nu niet weer de hele dag over werk hebben. Het is per slot van rekening vakantie! En dus begint iemand onvermijdelijk over een politiek onderwerp. Het maakt niet uit wat, maar vijf minuten later is de kamer verdeeld in drie kampen. De voors, de tegens, en die arme zielen die denken dat ze de vrede moeten bewaren. En zo wordt ons samenzijn een van verschrikkelijke muziek schallend uitroepteken op ons onvermogen om zelfs binnenshuis die neppe kerstgedachte hoog te houden.

Nee, Kerstmis is het feest waarop we, aan het begin van weer een sombere, grijze en natte winter (en u moet nog tot april) fijntjes worden gewezen op ons onvermogen. En denk maar niet dat je er onderuit komt door gewoon niks te doen, want Kerstmis is overal. Zelfs in je hoofd echoot het kerstliedjes, dankzij de jongens en meisjes van de marketing (hier de ergste Italiaanse horrorreclame en elk maledetto jaar gebruikt terreurbeweging Bauli hetzelfde muziekje).

Ik wil nou wel eens weten of dit ook allemaal geldt voor Eid. Zo niet, dan zit ik vóór het nieuwe jaar nog in een vliegtuig naar Mekka.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Het feest van ons onvermogen

  1. santelogie says:

    Die advertentie is zo over the top dat hij wat mij betreft weer leuk wordt. En gisteravond heb ik met een stel collega’s van de krant hier in huis een buitengewoon gezellig en feestelijk kerstdiner genuttigd, inderdaad ook rijkelijk besproeid, en dat zestien jaar na mijn pensionering.

Comments are closed.