Altijd weer dat leger

De Japanse premier Shinzo Abe wil, zo begrepen wij uit de verslagen van de herdenkingen van de atoombommen op Japan aan het eind van de Tweede Wereldoorlog, de Japanse grondwet aanpassen zodat de Japanse zelfverdedigingsmacht Jieitai kan deelnemen aan gevechtsmissies in het buitenland. Artikel 9 van de Japanse grondwet verbiedt dat tot nog toe – een resultaat van de dwangbepalingen van de Geallieerden na de Tweede Wereldoorlog. Maar het is allemaal niet erg eenvoudig.

Ik begrijp dat niet. Ik begrijp niet waarom een land zou willen deelnemen aan gevechtsmissies in het buitenland, vooral niet als dat land een uitstekend excuus heeft om dat niet te doen. ‘Deelname aan gevechtsmissies’ is in de praktijk deelname aan Amerikaanse operaties om Amerikaanse belangen te verdedigen in de veronderstelling dat hun belangen ook de onze zijn. Amerikaanse operaties die de afgelopen vijftig jaar geen succes hebben opgeleverd, maar die desalniettemin altijd onder Amerikaans bevel en naar Amerikaans plan worden uitgevochten. Je snapt niet dat iemand nog zo gek is.

Land-Rover, operatie Strade Sicure, Assisi

Land-Rover, operatie Strade Sicure, Assisi

Ik begrijp sowieso niet waarom we steeds vaker moeten horen dat het leger moet worden ingezet. Een tijdje terug bezochten wij Assisi, bekend van het enorme heiligdom van Sint Franciscus, en daar liepen zwaarbewapende militairen rond in het kader van operatie Strade Sicure, ‘veilige straten.’ Het idee komt van de regering-Berlusconi en officieel heet het een operatie tegen kleine criminaliteit, maar in de praktijk komt het neer op militaire bewaking van terreurgevoelige (lees: toeristische) objecten. En dit terwijl Italië al een uitgebreid in het burgerleven actieve militaire politiemacht heeft, de carabinieri. Die opereert samen en naast de polizia, de plaatselijke politiekorpsen, de provinciale politiekorpsen, de boswachterij en de guardia di finanza. Ik bedoel: we stikken in de politiemachten hier, allemaal in permanente geldnood, maar wel getraind voor politiewerk. In plaats van behoorlijke financiering van de politie, waarvan bekend is dat deze soms geen benzine heeft voor patrouilles, zetten we soldaten in.

eser

Granatieri, Assisi

De mens schijnt dat fijn te vinden, camouflagepakken op straat in plaats van de al bekende uniformen. Ik niet. Ik vind het hoogst onprettig: ze zijn niet getraind voor politiewerk, veel te zwaar bewapend om ‘kleine criminaliteit’ te stoppen, en ze hebben geen voertuigen waarmee je bijvoorbeeld een vluchtende inbreker kan achtervolgen. En als een bewapende politieagent een eventuele terrorist niet kan stoppen, waarom zou een militair dat dan wel kunnen?

Het is geldsmijterij voor de bühne. Het is een excuus om weer meer te gaan investeren in het leger, dat kostbare maar in vredestijd zo nutteloos lijkende instituut. Het lijkt ook een knieval naar de wapenindustrie. En het wordt verkocht als was het de grote oplossing voor al onze ordeproblemen – maar in die delen van Napels waar de politie niet komt, waar de wijken in handen zijn van drugsdealers, en waar jongens elkaar per ongeluk doodschieten met gevonden vuurwapens, daar zie je geen strade sicure. In Napels schijnen ze zich vooral bezig te houden met het tegengaan van graffiti.

Ook in Nederland hoor je zo af en toe iemand roepen dat het leger moet worden ingezet. Het zal u niet verbazen wie dat roept, maar hij is niet de enige. Wilders noemt de inzet van het leger in één adem met keiharde maatregelen, maar niemand kan mij uitleggen waarom inzet van het leger ‘harder’ zou zijn dan bijvoorbeeld verhoogde inzet van de bestaande politie en de militairen van de marechaussee. Het leger wordt aan de burger verkocht als was het een strengere, meer onverbiddelijke ordedienst. Maar dat is het niet, niet als het in vredestijd tussen burgers wordt ingezet. Niet in een democratie.

Die roep om het leger, ik begrijp het niet. Een leger is hooguit een noodzakelijk kwaad, wat in de kazerne hoort te trainen voor de dag waarvan niemand hoopt dat hij aanbreekt. Het leger hoort niet op straat en is geen reservepolitie. Leger en politie zouden beide veel meer hebben aan investering in training en materieel, zodat ze goed beslagen ten ijs komen, goed kunnen schieten bijvoorbeeld, dan aan inzet van militairen in de burgermaatschappij om de onderbuik van het volk tevreden te houden.

Wat betreft die gevechtsmissies: de levens van jonge mannen en vrouwen in uniform mogen geen wisselgeld zijn voor het onderhouden van warme (zaken-)relaties met bondgenoten. Of zijn we echt zo cynisch?

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Altijd weer dat leger

  1. Guido Klerk says:

    Een modern land ontkomt er niet aan bij tijd en wijle haar leger in te zetten voor missies en trainingen om effectief te blijven. Professioneel te blijven. En haar humanitaire betrokkenheid met de wereld te tonen! Van pacifisme wordt men misschien mentaal een beter mens, een instituut dat voor behoorlijke bescherming moet zorgen niet. Alles draait om proportionaliteit en voldoende afschrikking ter voorkoming van erger. Wij kunnen vanuit Nederland niet inschatten hoezeer de Japanner zich bedreigt voelt door Noord-Korea en China. Het valt me nog mee hoe beheerst de Japanse self-defence force wordt ingezet.

    Het leger inzetten voor toezicht in urbane gebieden waar geen gewapend conflict heerst is zinloos. Dat is meer show-off.

    Nu hebben we een regering van PvdA en VVD. Hadden we een regering van CDA, D66, VVD en SGP gehad dan was Nederland nu hernieuwd actief geweest in Afghanistan en waarschijnlijk nu ZONDER MANDAAT in Syrië met F-16’s aan het bombarderen. Kijk, daarom moeten gematigde krachten niet moralistisch wegkijken. Je pacifistische distantiëren van IS-geweld maakt het alleen maar erger. Dan waren er nu geen Koerden en Yezidi’s meer geweest.

    Of neem Libië, wat als Europa niks deed tegen Khadaffi’s troepen? Dan was een bloedbad in het laatste rebellen bolwerk Benghazi onherroepelijk geweest. De genocide van een van Libië haar stammen. Ook niks doen heeft bloedige consequenties. Het draait allemaal om proportionaliteit.

    Wat me het meest stoort is dat linkse mensen (een groot deel van) zó afkerig van defensie en defensievraagstukken zijn dat rauwdouwers als president Abe of Berlusconi min of meer vrij spel krijgen. Wie zich er niet voor wilt interesseren laat het spel aan anderen over. Wat versimpelt: als je geen JSF wilt, koop dan zelf eens wat behoorlijks waar de Klu wat mee kan. Realiseer dat het evengoed miljarden kost, wat je ook koopt. Daarom voeren GroenLinks en de SP geen eerlijke discussies. Ze spelen ‘rethorisch geld’ vrij dat er niet voor handen is. Zie de capaciteitsvraag naar marineschepen nu er vluchtelingen om de Europese stranden aanspoelen. Die schepen zijn niet voor handen want het stormseizoen in het Caribisch gebied begint en de mijnenvegers zijn al op oefening.

    Er komt een vervangingstraject voor de 30 jaar oude M-fregatten. Ga daar eens over nadenken. Wacht niet tot anderen een alternatief aandragen om vervolgens daarover te gaan klagen.
    Er komt een vervangingstraject voor de 30 jaar oude mijnenvegers + torpedowerkschip Mercuur. Ga daar eens over nadenken.
    Er kom een vervangingstraject voor de 25 jaar oude onderzeeboten. Ga daar eens over nadenken.
    En die bommen op Volkel die we niet hebben, die hebben hun houdbaarheidsdatum bereikt. Misschien eens zélf omkijken naar conventionele tactische alternatieven?

    Achteraf klagen is voor intellectueel luie mensen.

Comments are closed.