Het land op orde brengen

Het wordt zo vaak en zo snel gezegd over landen als Griekenland en Italië: ze moeten gewoon hun land op orde brengen. De laatste ontwikkelingen op Sicilië illustreren hoe moeilijk dat is.

In oktober 2012 kozen de Sicilianen Rosario Crocetta als gouverneur van hun regio, en dat was op meer dan één punt een doorbraak. Crocetta is de tweede sociaaldemocraat die sinds de oorlog op die post werd gekozen en hij is daarenboven openlijk homoseksueel. Als burgemeester van Gela zette hij zich al in voor de bestrijding van de Cosa Nostra, onder andere door de Carabinieri aanwezig te laten zijn bij openbare aanbestedingen. Er zijn dan ook niet minder dan drie aanslagen tegen hem verijdeld tijdens zijn burgemeesterschap.

Maar afgelopen maand kwam het weekblad l’Espresso – van de belangrijkste centrumlinkse krant La Repubblica – met de bewering dat er een afgeluisterd telefoongesprek bestaat waarin de arts van Crocetta, Matteo Tutino, tegen hem een ijzingwekkende uitspraak doet: Lucia Borsellino moet uit de weg worden geruimd, net als haar vader. U begrijpt, de vader van Borsellino is de beroemde rechter Paolo Borsellino, in 1992 bij een aanslag met een autobom in Palermo vermoord. Een aanslag die elk jaar nationaal wordt herdacht. Crocetta zou, zo luidt de beschuldiging, niet op de uitspraak hebben gereageerd.

Behalve de twee journalisten heeft niemand dit afgeluisterde gesprek gehoord. Betrokken rechtbanken ontkennen dat een dergelijk telefoongesprek bestaat. Crocetta zegt de uitspraak nooit gehoord te hebben en stelt dat de maffia achter deze beschuldiging zit. Premier Renzi, een partijgenoot van Crocetta, lijkt niet goed te weten wat hij nu moet doen en dus krijgt zijn belaagde gouverneur geen steun. De oppositie – de Berlusconianen en Grillo’s Movimento 5 Stelle voorop – wil de regio maar al te graag naar nieuwe verkiezingen toe sturen.

Wij hier in het zuiden zijn gewend te denken dat wie gouverneur van Sicilië wordt, of van Calabrië, steun moet hebben gehad van de maffia. Immers, minstens ons halve ambtenarenapparaat bestaat uit raccomandati*; je komt hier nergens als je niet de steun hebt van wie de werkelijke macht hebben. En l’Espresso is niet GeenStijl of de Privé maar een bloedserieus landelijk weekblad. Je kunt wat zij schrijven, niet zomaar afdoen als onzin. Het blad blijft bovendien achter het verhaal staan, ook nu de rechtbank van Palermo een onderzoek heeft gestart naar de twee journalisten die het brachten.

Dus wat is er nu waar? Ik weet het ook niet. Hebben de Sicilianen eindelijk de maffia via de stembus een hak gezet, en probeert deze nu op slinkse wijze de gouverneur te slopen, of blijkt ook deze antimaffiaheld – hij zou de eerste niet zijn – gewoon vuile handen te hebben? In dit soort frustrerende mist eindigen zo enorm veel zaken in dit land, dat je als kiezer helemaal niet meer weet waar je het zoeken moet. Mocht het bovendien tot een rechtszaak komen, dan kan die, inclusief hoger beroep en cassatie, makkelijk twintig jaar duren. Dan is Crocetta, Deo volente, 84 jaar oud en doet het er allemaal niets meer toe.

Maar ik weet het goed gemaakt. U, Nederlander die zo graag zegt dat ‘ze’ hun land maar op orde moeten brengen, mag het voor ons bepalen. U weet het toch zo goed? Roept u maar.

Advertisements

2 Comments

  1. Het zijn dezelfde mensen die al jaren lang roepen dat ons land een puinhoop is, de elite alleen aan zichzelf denkt en dat het in Nederland nooit meer goed komt. Zelf hebben ze ‘hun land’ ook niet op orde gebracht

  2. Hier duikt de beroemde vraag op: waarom is er mafia, en hoe werkt die en met welk doel? Heel veel magistraten en bestuurders op Sicilië zijn keurige mensen die als belangrijke verworvenheid hebben dat ze de mafia begrijpen en er bij hun dagelijkse werk gewoon rekening mee houden wat de mafia ervan vindt. Daarmee heb je nog lang geen vuile handen. De mafia vindt namelijk van maar enkele dingen iets en de bestrijding van de excessen ervan heeft ook soms succes.En je kunt, niet alleen als politicus en/of ambtsdrager, maar ook als bijvoorbeeld schrijver, ver gaan. Zie daarover enkele boeken van Leonardo Sciascia en Andrea Camilleri.

Comments are closed.