De Unie

Natuurlijk ben ik pro-Europa. Ik ben het schoolvoorbeeld van een Europeaan, een Nederlander in Italië, ik woon hier omdat dat kan op ons continent, in onze Unie. Maar daarom ook kan ik met een kritischer blik de EU bezien – en wat ik zie, is weinig verheffend.

Na alle verkiezingen in Italië volgt steevast nieuws over het kopen van stemmen. Er zijn zelfs prijslijstjes bekend – een stem voor het Europees parlement levert het minste op van allemaal. En na alle verkiezingen in Italië kijk ik naar Europa. Maar Europa doet niets. Met de regelmaat van de klok worden in Italië politici verdacht van corruptie, en hele gemeenteraden worden ontbonden wegens infiltratie door de maffia. En telkens kijk ik weer naar Europa. Maar Europa doet niets. Toen Berlusconi een aantal bekende satiristen van de televisie af gooide – dat wil zeggen, de ‘staatstelevisie’ RAI én zijn eigen Mediaset-kanalen, samen ongeveer alle landelijke kanalen – keek ik naar Europa. Maar Europa deed niets.

Ik lieg een beetje. Europa deed niet ‘niets’; Europa deed gewoon zaken met deze corrupte, antidemocratische politici die, om hun macht te behouden, niet wegliepen voor botte censuur van wie het waagde om het volk de andere kant van de medaille te laten zien. Europa bleef en blijft deze lieden zien als betrouwbare partners. Gesprekspartners, handelspartners, partijgenoten in Europees verband, kandidaten voor Europese zetels.

Een politicus kan zijn zetel kopen, Europese en nationale belastinggelden aan de georganiseerde criminaliteit verkwanselen, en er zijn volk keihard over voorliegen terwijl tegengeluid wordt gecensureerd, waardoor het gros van de kiezers nooit op andere gedachten kan worden gebracht – en voor Europa is het allemaal best. Europa komt pas in actie als de cijfertjes niet meer kloppen.

En zo moest Berlusconi uiteindelijk toch weg, hoogst ondemocratisch vervangen door de nooit gekozen Mario Monti, een zogenaamd nuchtere technicus die intussen wel in de politiek is blijven steken met zijn eigen partijtje van zijn eigen vriendjes. Allemaal ‘technici’ uit de academische wereld die ‘niet geïnteresseerd’ waren in politieke carrières maar toch niet kunnen afblijven van de vette vleespotten van Rome, dove si mangia bene. Inmiddels toucheert de man 20.000 euro per maand als senator terwijl hij 93% van de tijd afwezig is.

Dat is er dan geworden van dat mooie ideaal Europa, waarvan de kiem al in de Tweede Wereldoorlog op een Italiaans fascistisch strafeiland werd gelegd. De burgers van een land zijn volledig op zichzelf aangewezen terwijl Europa hun fascistoïde en/of corrupte en/of ondemocratische regeringen fêteert. Angela Merkel kon het bijvoorbeeld bijzonder goed vinden met de oude Silvio, de man die dit land simpelweg de afgrond in heeft gestuurd.

Europa, zei ik een week geleden, is niets meer dan een financieel instituut, alle mooie idealen ten spijt. Dat was voordat ik de visie van Wolfgang Schäuble had gelezen – die wil exact op dat punt uitkomen. Weg ‘Europa van de burger’, weg solidariteit – we krijgen een Europa van boekhoudertjes. Corrupte boekhoudertjes.

Advertisements