En ik hef het glas

Het was het zoveelste studentenfeest in een tent in Maastricht. Het zal 1990 zijn geweest. Of 1991. En ik was iemand die zich eenzaam kon voelen in een massa feestende mensen, zelfs als er vrienden om me heen stonden. Er stond een band te spelen, maar ik – ondergedompeld in de Velvet Underground en mijn kop vol muziek die je nooit op de radio hoorde – wist amper wie dat waren.

Dit is voor de misfits
die je her en der alleen ziet staan

Verrek, dat ging over mij. Ik richtte mijn aandacht op de band die daar stond te spelen dat de stukken er vanaf vlogen. De Scene was een waanzinnig goede live act. Ook op het zoveelste studentenfeest in een tent in Maastricht.

In het donker kan ik jou nooit zien
maar ik weet dat jij daar staat

Een zanger die me rechtstreeks aan had gekeken en naar me had gewezen, had me niet directer kunnen raken. Ik weet niet wat Thé Lau bewoog om die woorden zo op te schrijven, behalve dat een artiest de mensen in de zaal over het algemeen inderdaad nauwelijks kan zien. Het leek erop dat hij mensen zoals mijzelf een hart onder de riem wilde steken.

En ik hef het glas
op jouw gezondheid
want jij staat niet alleen
Iedereen is van de wereld
en de wereld is van iedereen

Ik zal eerlijk zijn. Ik heb nooit een album van The Scene gekocht. Je weet hoe je bent op die leeftijd – je koopt niet alles wat je goed vindt, maar alleen datgene waarvan jij vindt dat het bij je zorgvuldig geconstrueerde imago past.

Maar hoe internationaal we ook willen zijn, en hoe kneuterig we het Nederlands soms vinden, er is geen taal die je zo kan raken als de taal van thuis. Dat lied, dat moment in die tent, dat zal ik nooit vergeten. En ik hoop maar dat er anderen zijn geweest die je hebben uitgelegd hoezeer je teksten hen geraakt hebben. Voor mij, op dat moment en op die plek, was het een reddingsboei. Want ik stond niet meer alleen. Ik stond midden in die zaal en jij wist dat ik daar stond.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.