Wilders, de held

Eigenlijk kennen we de persoonlijkheidscultus alleen uit dictaturen. Relatief bescheiden staatsieportretten van een president in elke winkel (zoals in Tunesië onder Ben-Ali), of enorme beelden van politieke voorgangers als Lenin, Mao of Kim in communistische landen, en alles er tussenin. In democratische landen worden politici niet op die manier vereerd, en al helemaal niet bij leven. Wij zien alleen tijdens verkiezingen foto’s van politici op straat, en zelfs dat leidt af en toe nog tot gemor van diegenen die vinden dat politiek om de inhoud moet gaan en niet om ‘de poppetjes’. Continue reading →

Advertisements

En ik hef het glas

Het was het zoveelste studentenfeest in een tent in Maastricht. Het zal 1990 zijn geweest. Of 1991. En ik was iemand die zich eenzaam kon voelen in een massa feestende mensen, zelfs als er vrienden om me heen stonden. Er stond een band te spelen, maar ik – ondergedompeld in de Velvet Underground en mijn kop vol muziek die je nooit op de radio hoorde – wist amper wie dat waren.

Continue reading →

Heritage

Het oude Zuiden van de Verenigde Staten slaagt er maar niet in om het afschuwelijke verleden van slavernij, onderdrukking en segregatie van zich af te schudden. Hoeksteen van de ‘Zuidelijke identiteit’ is de Confederate Battle Flag – ook wel de Rebel Flag genoemd. Maar het is een hoeksteen waar nogal wat mensen zich terecht aan ergeren.

Continue reading →

De oude Zwitser

Er is een oude Zwitser uit ons midden heengegaan

Hij bleef amechtig dichten ook al kon hij amper staan

Zeker is dat hij dit schrijfsel beter had gedaan

Wij Nederlanders kunnen nog geen kreupelrijmpje aan


Er is een oude Zwitser die zijn hielen heeft gelicht

Hij had een rimpelstem en ook een rimpelig gezicht

Een kunstenaar met woorden van formaat en van gewicht

Wij Hollanders verpesten zelfs een Sinterklaasgedicht


Er is een oude Zwitser die niet langer bij ons is

Al was hij vijfennegentig, hij bleef verrassend fris

Dat komt omdat ons landje niet bepaald poëtisch is

Nederlanders willen liever boter bij de vis



Van oude mensen en de dingen die voorbijgaan

De felrode rug van Natuurlijk was ik bang, het boek van Norma Kitson over haar ervaringen in Zuid-Afrika en Groot-Brittannië, is in mijn boekenkast verbleekt tot een viezig beige en Klaas de Jonge’s Dagboek uit Pretoria weet ik niet eens meer zo snel te vinden. Het is lang geleden dat ik me met Zuid-Afrika bezighield, en omdat zo veel ook toen al oude koek was: pasjeswetten, Sharpeville, Rivonia; is veel van wat er toen gebeurd is, nog oudere koek. Van lang voor mijn geboorte in 1969. Continue reading →