Wit genoeg

Het is niet vreemd dat een school, in een wereld waar we over witte en zwarte scholen spreken als aanduiding van de kwaliteit van het onderwijs, actie voert om meer witte kinderen aan te trekken. Maar de school bevestigt daarmee wel het vooroordeel dat de huidskleur van een kind gerelateerd is aan de moeite die een school moet doen om het op te leiden.

In een ideale wereld spreken we niet van witte of zwarte scholen, van allochtone of autochtone kinderen, en zouden we geen statistiek produceren die uitsluitend kijkt naar herkomst. Nederland is niet die ideale wereld – in tegendeel, Nederland is geobsedeerd door herkomst. Het Centraal Bureau voor de Statistiek produceert geen tabellen met misdaadpercentages gerelateerd aan bijvoorbeeld inkomen, en de kranten spreken niet van arme en rijke scholen. Maar hoewel etnische – of liever culturele – achtergrond wel degelijk een factor is die invloed kan hebben op bijvoorbeeld schoolprestaties en de kansen die een kind heeft, is het zeker niet de enige factor die van belang is.

Een school vol ‘zwarte’ kinderen zou toch beter moeten weten dan mee te gaan in dit etnische frame waarvan de Nederlandse maatschappij doortrokken is. Het is een frame wat er op is gericht om blanke oorzaken van de problemen van etnische minderheden verborgen te houden. En met blanke bedoel ik: afkomstig van de heersende klasse, veroorzaakt door het huidige systeem. Dat er legio intelligente zwarte kinderen zijn die consequent te lage schooladviezen meekrijgen, vind ik niet in officiële cijfers terug. Dat er in traditionele probleemwijken ook veel blanke kinderen zijn met een leerachterstand, vind ik ook al nergens terug.

Het koppelen van maatschappelijk slagen aan de directe leefomgeving zou kunnen aantonen dat de probleemwijken wellicht zelf het probleem zijn. Het koppelen van maatschappelijk falen aan te lage schooladviezen zou aantonen dat de leerkracht soms het probleem is. Dat zou betekenen dat de overheid de hand in eigen boezem moet steken, moet werken aan verbetering van ellendige oorden als de Bijlmer en neutralere richtlijnen moet opzetten voor het toekennen van schooladviezen.

“Oh, het is zeker weer eens onze schuld,” hoor ik populistisch rechts al bulderen. Het zijn onze kinderen, voor het overgrote deel geboren en opgegroeid in ons land, die in onze wijken op onze scholen zitten. Hoe kun je denken dat wij daar op geen enkele manier verantwoordelijk voor zouden zijn? Ik begrijp wat die scholen in Amsterdam willen bereiken, maar dat gaat niet lukken als ze niet de durf hebben om aan het overheersende wij-zij-denken te ontsnappen.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.