Back to black

Het is een lekker nummer, Rehab van Amy Winehouse, de zangeres die nu weer volop in de belangstelling staat dankzij een biopic. Het is in jaren-zestig R&B-stijl geschreven en uitgevoerd, compleet met trompetjes, rollende percussie en achtergrondkoortjes, en het geheel staat als een huis. Toch heb ik iets tegen deze veelvuldig geprezen plaat.

winehouseMuziek is in een ideale wereld kleurloos, laat dat duidelijk zijn. En als Eminem mag rappen, dan mag Winehouse R&B maken. Maar waar Eminem nergens probeert gangsta te zijn, geen ebonics in zijn teksten stopt of zijn accent aanpast, horen we het witte meisje uit Londen zingen met een dik Amerikaans grotestadsaccent en zien we haar met een stereotype Afro-Amerikaanse mimiek het nummer playbacken in een videoclip met een opvallend bruinfilter. Links zie je het verschil in kleur tussen de clip van Rehab (boven) en die van Fuck Me Pumps, een twee jaar oudere track.

Dat een Nederlander met een Amerikaans accent zingt, dat kan ik begrijpen. Als je niet in het Nederlands wilt zingen, dan zul je een accent uit het Engelse taalgebied moeten kiezen en dan ligt een Amerikaanse tongval eerder voor de hand dan bijvoorbeeld Australisch. Maar een Britse zangeres? Maar hoe zouden we het vinden als Danny de Munck ineens in het Vlaams gaat zingen? En wat als hij Wasmasjien uitbrengt, inclusief een Surinaamse tongval? Je begrijpt wel waar ik heen wil, want we zijn één stap verwijderd van de pot schmink. En Winehouse was daar nog minder dan een stap van verwijderd.

Alles goed en wel, zou je zeggen, maar Winehouse is de hemel in geprezen, vergeleken met zowel Shirley Bassey als Ella Fitzgerald, terwijl het gewoon nep is, een maniertje, een imitatie. En ik heb gloeiend de pest aan nep – nep hoort niet thuis in de kunst. Maar er is meer aan de hand – we krijgen de laatste twintig jaar enorm veel vrouwelijke artiesten voorgeschoteld die hun Afrikaanse uiterlijk zo veel mogelijk verstoppen. Er bestaat geen Boney M meer, geen Anita Ward, geen Chic. Natuurlijk hebben we Missy Elliott nog, maar als je echt groot wil zijn, moet je toch minstens je haar ontkroezen en blonderen. Want blank is nog steeds de norm, en het is prima voor blanke meisjes uit Londen om met een zwart imago te flirten, maar als je dat als zwarte vrouw doet, kom je niet ver.

Veel te rebels allemaal. Zelfs als je tekstueel en muzikaal finaal gehakt maakt van breekbare Barbiepoppetjes als Beyoncé. Maar wat mij betreft gaan we morgen nog back to black.

Advertisements