Islamofobie is contraproduktief

Het was aardig geweest als al die angstige artikelen en verhitte debatten over de islam geleid zouden hebben tot een werkbare tactiek om de zogenaamde Islamitische Staat de nek om te draaien, maar vooralsnog blijft men op rechts steken in oeverloos gedrein over Het Grote Gevaar Dat Islam Heet en worden ideeën die getuigen van enig inzicht in religieus denken, rigoreus van tafel geveegd.

Na de aanslagen van elf september 2001 al gingen er stemmen op om de terreurdaden niet het etiket jihad op te plakken. Waarom? Jihad, in brede zin een inspanning voor het geloof of plicht jegens Allah (en niet in de eerste plaats militaire strijd tegen ongelovigen!), is een belangrijke religieuze plicht voor moslims. Voor een gelovige is jihad dus een heilige en eervolle bezigheid. Het afslachten van onschuldige burgers jihad noemen is dus zeggen dat het heilig en eervol is. Ik geloof niet dat we die boodschap willen uitdragen. We noemen seksueel misbruik van kinderen in de katholieke kerk ook niet liturgisch, dwz. een onderdeel van de heilige eredienst.

Van hetzelfde laken een pak is de term Islamitische Staat die in werkelijkheid noch islamitisch, noch een staat is. Maar zij willen zich presenteren als islamitische staat – dat weten we omdat ze zelf niet zo lang geleden de toevoeging in Irak en Syrië hebben laten vallen. Ze claimen namelijk de enige, universele islamitische staat te zijn. Diverse buitenlandse media spreken het liefst van Daesh, een term waar de leiders van deze terreurbeweging een grote hekel aan hebben. Maar wij doen precies wat Daesh van ons verlangt.

Jonge gelovigen, en zeker jong bekeerde gelovigen of hen die het geloof van hun ouders herontdekken, lopen vrij eenvoudig het risico om te radicaliseren. Mijn oude geschiedenisleraar zei het al: bekeerlingen zijn altijd vurig. De priesteropleidingen van de katholieke kerk kennen het fenomeen en weten hoe ze ermee om moeten gaan omdat ze de religieuze manier van denken door en door kennen. Hulp aan radicaliserende gelovigen moet dan ook in de eerste plaats uit de geloofsgemeenschap komen.

Islamofoob rechts echter vertelt de radicaliserende gelovige dat moord en doodslag jihad is en dat een psychopatische moordenaarsbende islamitisch is. En men sterft liever dan voor te stellen om de radicalisering door de islamitische gemeenschap zelf te laten aanpakken – dat kan namelijk helemaal niet, want heel de islam is één pot nat: gematigde moslims bestaan niet. Is dat nu allemaal wel zo slim? In tegendeel, maar men wil van geen wijken weten – tien tegen één dat ze dit stukje betitelen als een zwakke poging om te beweren dat de islam onschuldig is en er niks mee te maken heeft.

Zo lang we niet uit de vermoeiende cirkelredenering van de islamofobie weten te stappen, gaan wij geen oplossing vinden voor het behoorlijk serieuze probleem van de radicaliserende moslimjongere. De categorische weigering om alle factoren die meespelen te begrijpen, blokkeert elk idee wat nuttiger is dan een meldplicht voor geradicaliseerde moslims. En daarmee gaan we echt niets bereiken.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.