Monocultuur

Je staat er als vakantieganger natuurlijk nooit bij stil, maar Italië is grotendeels monocultureel. Op televisie overheerst het Italiaanse vermaak en wat er aan buitenlandse films en series te zien is, wordt allemaal door de nasynchronisatie-vergruizer gehaald. De in shows optredende artiesten zijn Italiaans en alleen werkelijk gigantische buitenlandse acts als U2 (hier steevast You Due genoemd!) willen nog wel eens een Italiaanse studio betreden. Voor de rest is het alleen maar Fiorella Mannoia, Andrea Bocelli of Al fucking Bano.

In deze studentenstad van dertigduizend man en in provinciehoofdstad Cosenza van honderdduizend inwoners samen weet ik drie restaurants te vinden waar een andere dan de Italiaanse keuken wordt geserveerd. Vijf als ik onze twee McDonalds-vestigingen meereken maar waarom zou ik. Eén kebabzaakje, één populair maar matig Tex-Mex restaurant en één Chinees restaurant – waar voornamelijk Chinezen komen. En verder stikt het natuurlijk van de pizzeria’s, rosticceria’s en trattoria’s, waar het meest exotische gerecht uit een andere Italiaanse provincie afkomstig is – als je geluk hebt.

Buitenlanders op televisie vallen in de categorieën mooie vrouwen (Belén Rodriguez, Filippa Lagerbäck, Ellen Hidding)  geassimileerde oude mannen (Shel Shapiro) of tot B-artiest afgegleden voormalige grootheden (Tony Hadley). Zwarte Italianen die gewaardeerd willen worden, moeten gaan sporten (Mario Balotelli, Andrew Howe, Valentina Diouf) want als ze het wagen de politiek in te gaan, breekt de pleuris uit. Er is bij mijn weten niet één gekleurde medemens die iets met opinie of actualiteit doet.

Laat ik het nou maar eens gewoon zeggen: monoculturaliteit is saai. Er is geen ontsnapping mogelijk: alles, maar dan ook alles, is Italiaans tot op het bot: de winkels liggen vol Italiaanse produkten, op straat zie je vrijwel alleen maar Italianen, en het buitenland is héél ver hier vandaan. Ik heb dan wel internet maar in deze uithoek is zelfs geen CNN, BBC, of Al-Jazeera op de kabel – ik heb uitsluitend Italiaanse televisiezenders. Tientallen. En dat brengt me op het grootste probleem.

Als buitenlander weet ik hoe verfrissend het kan zijn om je land vanuit een andere hoek te bekijken. Ik leer hier net zo veel over Nederland als over Italië. Maar Italianen hebben over het algemeen geen idee wat men in het buitenland van dit land, de mensen en vooral ook Italiaanse produkten – het bejubelde maar vaak zo gammele made in Italy – denkt; die andere waarheid krijgen ze helemaal niet gepresenteerd. En Italianen weten daarenboven verdomd weinig over het buitenland, met als gevolg dat politici zich elke dag een bult liegen over andere landen. Italië is bijvoorbeeld, aldus Berlusconi, “het enige Westerse land waar de magistratuur niet gecontroleerd wordt en oncontroleerbaar is.”* Het is gelul, het is een ontkenning van de trias politica die nu juist de basis is van de Westerse staatsinrichting, maar veel mensen geloven hem op zijn woord.

Een monoculturele samenleving verrijkt zich niet met kennis en produkten uit andere landen. Een monoculturele samenleving is blind en doof voor hoe de rest van de wereld denkt en zich ontwikkelt. Een monoculturele samenleving is een eiland, en in een wereld die steeds kleiner wordt, is ze gedoemd om ten onder te gaan.

Advertisements

One Comment

  1. Ik kan dat stuk van je aanvullen met echt tientallen voorbeelden. Maar ik wil toch vooral even een uitzondering maken voor Peter van Houten, in Italië bekend als Van Wood, wiens geweldige hit ‘Butta la chiave’ (1955) enige tijd de hitlijsten aanvoerde. Aangevoerd zou hebben want er waren volgens mij toen n og geen hitlijsten, zo lang is het wel geleden. Daarna werd het een hele tijd stil en toen ineens zagen we hem terug, als astroloog in UnoMattina, ook alweer een poosje geleden. Peter gooide sleutel naar Maarten in maart 2010, maar de Italianen waren gek op hem.

    In 1958 of daaromtrent had ik eens een gesprek met een familielid over mijn opmerking: jullie zijn hier wel erg tolerant. Het antwoord luidde: ‘Wij hebben hier geen discriminatie omdat we hier geen negers hebben’. Dat laatste is intussen wel veranderd, zie ik elk jaar op alle stranden en stadscentra die ik bezoek.

    Voor Italië is een en ander nog wel begrijpelijk: als op en top schiereiland grenst het maar een klein beetje aan de rest van de wereld. Frankrijk daarentegen ligt middenin Europa maar ook daar hetzelfde lied, geheel in zichzelf gekeerd en niet geïnteresseerd in wat er gebeurt, met een kleine uitzondering voor Franssprekende voormalige koloniën in Afrika.

    Conclusie: het is wellicht een typisch ‘latijns’ taalprobleem.

Comments are closed.