De kapotte droom

De onuitspreekbare woorden die niemand ooit had verwacht te horen. Ik wil ze voor u uitschrijven omdat Gerald Kaufman MP (léés dat!) inmiddels van YouTube is verwijderd. Een video van dr. Norman Finkelstein in gesprek met wat de uploader een Zionistisch Israelisch meisje noemt, maar kennelijk is dit in Canada gefilmd en heeft het meisje een Duitse achtergrond. Ik weet in ieder geval zeker dat het extreem pijnlijk is om naar te kijken.

Kennelijk heeft Finkelstein een vergelijking gemaakt tussen Joden en nazi’s, van het soort dat het CIDI nog altijd als antisemitisch bestempelt. Een meisje in de zaal spreekt hem daar hevig geëmotioneerd op aan. Ik heb de tekst ontdaan van de meeste herhalingen en onderbrekingen.

During your speech you made a lot of references to Jewish people as well as certain people in your audience – not Jewish people in general but certain people, especially in your audience, [as] Nazis. Now that is extremely offensive when certain people are German, and that’s also extremely offensive to people who have actually suffered under Nazi rule.

Finkelstein: I don’t respect that anymore. I really don’t. I don’t like, and I don’t respect, the crocodile tears … rumoer in de zaal Let me finish! Sir, I don’t like to play, before an audience, de Holocaust card. But since now that I feel compelled to: my late father was in Auschwitz. My late mother was in Majdanek concentration camp. Every single member of my family on both sides was exterminated. Both of my parents were in the Warsaw Ghetto Uprising.

And it is precisely and exactly because of the lessons my parents taught me and my two siblings that I will not be silent when Israel commits its crimes against the Palestinians. And I consider nothing more despicable than to use their suffering and their martyrdom to try to justify the torture, the brutalization, the demolition of homes, that Israel daily commits against the Palestinians.

So I refuse any longer to be intimidated or brow-beaten by the tears. If you’d have any heart in you, you would be crying for the Palestinians. Not the … [Slotwoord verdrinkt in applaus]

Waarom is dit pijnlijk? Israël was ooit het dappere landje waar de slachtoffers van de Holocaust uit alle macht probeerden een nieuw bestaan op te bouwen. Een klein stukje hoop in het Midden-Oosten, opgezet door mensen waarvan je verwachtte dat ze nooit gruweldaden zouden begaan.

Natuurlijk was dat intens naïef. Maar mijn generatie leerde de Palestijnen vooral kennen van vliegtuigkapingen en opgeblazen autobussen. Alleen wie meer las dan het gebodene – boeken als Exodus van Leon Uris, of de behoorlijk pro-Israëlische Nederlandse pers uit die tijd – begon te begrijpen dat er twee kanten aan het verhaal zaten. En toen ik achttien werd, in 1987, waren de westelijke Jordaanoever en de Gazastrook al twintig jaar bezet. De oorlog, die ene oorlog waar Nederland destijds maar niet over uitgepraat raakte, had vijf jaar geduurd. En Israël, het land van melk en honing van de lieve vredesliedjes, bezette al twintig jaar hetgeen er nog over was gebleven voor de oorspronkelijke bewoners van hun land. En bouwde er zijn eigen dorpen.

De cirkel is nu bijna rond. Jonge Israëli’s schrijven dingen op de muren waarvan hun grootouders een hartaanval zouden krijgen. En Dr. Norman Finkelstein moet  zijn onwezenlijk trieste familiegeschiedenis als was het een bewijs van goed gedrag tevoorschijn trekken om te kunnen zeggen dat hij de tranen van een intens aanstellerige dweil die doet alsof ze goddomme zelf in Majdanek zat, niet meer accepteert.

Dat is wat er zo pijnlijk aan is. We hadden zulke goede hoop, ooit. Het is verdwenen onder de puinhopen van Palestijnse huizen; onder de misselijkmakende retoriek van de Netanyahu’s; onder de doorzichtige, cynische machtsspelletjes van de Sharons; onder het nog altijd voortdurende bombardement van Holocaust-herinneringen waar godverdomme vooral extreemrechtse politici tegenwoordig dol op zijn, en onder die mantel der liefde die onze westerse regeringen nog altijd uitspreiden over Israël.

 

 

 

Advertisements