Racisme is nog steeds gewoon racisme

Ooit stond ik in Paradox, Tilburg te praten met een charmante Surinaamse vrouw. Dit was kennelijk tegen de zin van een Afrikaanse man; hij begon haar lastig te vallen en vroeg haar in het Engels waarom ze toch zo geïnteresseerd was in white trash. Ik hoefde me natuurlijk niet voor vuilnis te laten uitmaken bij het muziekpodium waar ik zelf vrijwilliger was, dus ik heb de – Curaçaos-Nederlandse – organisatie van die avond ingelicht. En die hebben hem gevraagd te vertrekken.

Zit ik nu te klagen? Welnee, ik heb er geen moment wakker van gelegen en het was de enige keer dat ik ooit door een niet-blanke in Nederland racistisch ben bejegend*. Want dat is het namelijk – aangesproken op, en veroordeeld vanwege, mijn huidskleur. Vrouwen lastigvallen omdat ze met iemand van een andere huidskleur staan te praten – veel gekker moet het toch niet worden. Pure skinhead-ideologie, als het blanken zouden zijn geweest.

Dus nee, we gaan het begrip racisme helemaal niet herdefiniëren. Racisme is niet iets waar witte mensen zwarte mensen aan onderwerpen. Racisme beperkt zich niet tot systematische onderdrukking van “people of color” door de dynamiek van cultuurdominantie (Wut? Dit.). Dat is ook racisme – een andere, veel zwaardere en veel moeilijker te bestrijden vorm ervan.

Maar wat mij betreft is iedere racist onderdeel van het probleem dat racisme heet. De Afrikaan die niet wil dat een Surinaamse met een Nederlander praat net zo goed als de Nederlandse die stukjes schrijft over dobbernegers. Van geen van beiden zullen we het moeten hebben als het op bestrijding van racisme aankomt – geïnstitutionaliseerd of niet. Omdat het totaal ongeloofwaardig is. Omdat je niet kunt volhouden dat jij wel mag wat een ander niet zou mogen. En omdat “wat hullie doen, is erger” het verweer is van een kleuter.

*Ik ben ook op afkomst gediscrimineerd door Limburgers, en door één kerel in Tunesië.
Advertisements