Bij de dood van de religiekritiek

Het is afgelopen met de religiekritiek, dat flinterdunne maskertje waarmee de racisten jarenlang probeerden hun rauwe haat jegens het niet-roomblanke volksdeel te vermommen tot iets acceptabels. De Marokkanenhaat wordt nu openlijk beleden.

Nu stelde die religiekritiek al geen reet voor, laten we eerlijk wezen. Ernstig homofobe machotiepjes die ineens de positie van homo’s in islamitische landen aankaartten – het was niet erg geloofwaardig. Misogyne puberblogjes die van dikke tietuh en lekkere wijvuh aan elkaar hangen en ineens over de positie van de vrouw in de islam gingen schrijven – tsja. Echte religiekritiek, diepgaande analyses van het denken in verschillende islamitische stromingen en het effect daarvan op de samenlevingen waar die stromingen de mainstream vormen – ik ben het niet tegengekomen. Vrijwel geen ‘islamcriticus’ heeft het überhaupt ooit over stromingen gehad. En laten we wel wezen, je kunt je geen muziekrecensent noemen als je niet weet wat jazz is of new wave, en nooit verder komt dan te stellen dat je een hekel hebt aan muziek.

Nu zelfs dat ongeloofwaardige sausje van intelligent discours verdampt is, blijven de droge aardappels van het racisme op het bordje achter. Dat kan geen verrassing zijn, want de partijleider van de haat riep in 2006 al uit dat hij wilde discrimineren. We wisten het allang – u, ik, Henk en Ingrid. Het religiekritiekpapje diende slechts om die aardappel gemakkelijker door de strot te krijgen. Dat is niet meer nodig. Het volk vreet zich zat aan racisme en is daar trots op. De pseudoniemen verdwijnen, de haat wordt onder echte naam feestelijk rondgebazuind.

En ik wil niet meer van politici en opiniemakers horen hoe we met de PVV, of we al dan niet een cordon sanitaire, maar dat willen ze juist, underdog, worden ze alleen maar groter, ondemocratisch, er is ook een probleem, vooral luisteren, enzovoort.

Ik wil weten wat we aan dat smerige racisme gaan doen. Nu.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Bij de dood van de religiekritiek

  1. Pyt van der Galiën says:

    “Islamkritiek” is inderdaad zelden meer geweest dan gecodeerd racisme. Bij degenen die daar nog aan twijfelden, zouden de afgelopen weken de ogen toch open moeten zijn gegaan. Iemand als Charles Johnson – één van de grondleggers van de beweging – zag dat jaren geleden al in: “The American right wing has gone off the rails, into the bushes, and off the cliff. I won’t be going over the cliff with them.”

    Helaas. Het resultaat tot nu toe is dat Wilders wordt uitgekotst, maar dat de politieke mainstream zijn vertoog overneemt en in een acceptabel, beschaafd jasje giet.

Comments are closed.