Woorden en daden

In principe is iedereen verantwoordelijk voor zijn eigen daden. De moordenaar van Pim Fortuyn is Volkert van der Graaf, niet Paul Rosenmöller. De moordenaar van 77 Noren is Anders Behring Breivik, niet Geert Wilders. Een politicus die zijn collega extreemrechts noemt, pleegt niet bepaald een oproep tot geweld. Een politicus die wijst op de gevaren van een andere politieke stroming en/of van die van een religie, roept ook al niet op tot geweld. Beide zijn uitingen die in een politieke discussie passen, hoe vervelend we dat soms ook vinden.

Tot zover kunnen links en rechts het aardig met elkaar eens zijn. Maar we weten ook dat er ook zoiets is als verantwoordelijkheid voor de gevolgen van je woorden. Als er een Fantast wordt vermoord nadat ik opgeroepen heb om het probleem Fantasme desnoods met geweld op te lossen, dan heb ik wel degelijk een deel van de verantwoordelijkheid voor zijn jammerlijk einde. Ook daarover kunnen we het eens zijn.

Nu pak ik het slimmer aan. Ik schrijf regelmatig, zelfs dagelijks een stukje over het verschrikkelijke Fantasme met zijn gevaarlijke ideeën, of over Fantasten die her en der walgelijke dingen doen, ook al doen ze die dingen aan de andere kant van de wereld. Ik vermijd zorgvuldig om gewelddadige oplossingen voor het Fantasmeprobleem voor te stellen maar ga rustig door, elke dag weer: Fantasten slaan oud vrouwtje in elkaar, Fantasten zijn antisemieten, het Fantasme roept op tot geweld, Fantastische vrouwen worden onderdrukt, Fantasten willen ons land overnemen, Fantasten neuken kleine meisjes, Fantasten zijn agressief, wéér Fantastische zakkenrollers opgepakt…

Hoe lang kan ik doorgaan met deze eenzijdige vorm van “benoemen”? Tot hier en niet verder? Welk doel zou gediend zijn bij het verder opstoken van het vuur? Ligt de grens voor- of nadat er ook in Nederland slachtoffers gaan vallen?

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.