Bericht van het Linkse Front (anno 1989)

De magere vrouw van een jaar of vijfenveertig kijkt me indringend aan vanachter een laag dramatische, donkere make-up die in haar jeugd, halverwege de jaren zeventig, nog enorm progressief was en die haar in een jonger, minder bleek en veel minder gegroefd gelaat ook vast goed stond. Verveeld deelt ze me mee dat ze mij, na mij één keer gezien te hebben, had ingeschat als een male chauvinist pig. En dat ze van zo’n mening, eenmaal gevormd, nooit meer afstand nam.

Welkom op het Meldpunt Anti-Discriminatie in Maastricht. Als jonge student Arabisch en Frans besloot ik mij in te zetten tegen discriminatie. Daar zat ik dan in de geur van halfzware Van Nelle en te lang warmgehouden Max Havelaarkoffie. We schrijven 1989 en discriminatie is iets wat witte mensen doen met zwarte mensen. Nauwelijks heeft de ietwat vervallen post-punkheks haar banvloek over me uitgesproken met een aplomb alsof het hier een grote wijsheid betrof of Huub komt binnen, een vrolijke dertiger. Ook vandaag begroet hij mij weer met Heej Hollènder, wie is ‘t mèt diech?

Iedereen noemt mij hier Hollènder. Het is een term die in de stad vooral negatieve associaties oproept, al is hij in mijn geval feitelijk correct. Op een ochtend komt Mehmet binnen en ik begroet hem met een hartelijk Hee, Turk! Mehmet kijkt niet blij. Huub kijkt niet blij. De andere medewerkers kijken niet blij. Ik moest niet vergeten waar ik was! Op het Meldpunt een Turkse collega aanspreken met ‘Turk’, dat was niet de bedoeling. Ik leg het ze uit. Turk. Hollènder. Ze snappen het niet.

De standaard procedure van het M.A.D. bepaalt dat de klager in principe altijd gelijk heeft. Want klagen op het Meldpunt is een hoge drempel om te nemen, vinden ze zelf. Zo is er de zaak van de vluchteling die in een oorlog door beide strijdende partijen door de mangel was gehaald en die duidelijk psychiatrische hulp nodig heeft. Hij zou door studenten in zijn huis vreselijk worden geterroriseerd. Niemand kan zijn ongelofelijke verhalen bevestigen maar de zaak kan niet gesloten worden want de klager heeft altijd gelijk. Langzaam ontstaat het tragische beeld van een diep getraumatiseerde man die ‘s nachts zijn eigen spullen vernielt en dat ‘s ochtends helemaal niet meer weet. Hemel en aarde moest ik bewegen om het dossier af te sluiten met verwijzing naar de psychiatrie. De klager had geen gelijk – het paste niet in die koppies.

Een ander dossier wat maar niet dicht wil, en dichte dossiers waren goed voor de subsidie, is dat van de chefkok die geen excuses wil aanbieden. Zó gek joh! Zodra ze in het hotel horen dat het telefoontje van het Meldpunt komt, gooien ze de hoorn er op! Dat dossier ligt dus om die reden al een jaar koffievlekken te verzamelen. Ik pak de telefoon, zet mijn meest Hollandse, keurige en serieuze stem op (jaren later werd mij op de Academie voor Journalistiek verteld dat ik als nieuwslezer een natuurtalent was) en vraag meteen naar de chefkok, zonder te zeggen dat ik namens het M.A.D. bel. De male chauvinist pig uit Huilland steggelt vijf minuten met de kok. Twee medewerkers staan aan weerszijden van mijn stoel ademloos mee te luisteren. De man biedt zijn excuses aan voor enkele kleine akkefietjes, zoals de klager dat wilde. Zaak gesloten.

Ik heb het niet heel erg lang uitgehouden – een mens kan maar een beperkte hoeveelheid hypocrisie verstouwen, zéker als die gepaard gaat met dat soort gedreven amateurisme dat zichzelf veel te serieus neemt. Mensen van goede wil die blind achter de Goede Zaak aanhollen, het is niet mijn ding. Dat heb ik er in ieder geval geleerd.

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Bericht van het Linkse Front (anno 1989)

  1. Norman says:

    Interessant om te lezen hoe mensen dus moeite hebben om discriminatie te zien waar het hun eigen gedrag betreft, maar heel goed zien hoe anderen discrimineren.

    Ook leuk om te zien hoe belangrijk uiterlijkheden zijn, zoals een dossier, maar ook een titel als Meldpunt. Overigens ook een vorm van discriminatie.

    Jammer dat ze niet van je wilde leren, dat discriminatie meer is dan een blanke die een kleurling benoemt. Want daardoor zagen ze dus niet dat ze niet alleen de klager discrimineerden, maar ook de persoon die discrimineert.

    Overigens klopt die naam natuurlijk niet Meldpunt Anti-Discriminatie, er werd toch geen anti-discriminatie gemeld.

    Kom je overigens nog wel eens in Maastricht? Want dan zou het je waarschijnlijk opvallen dat het nog steeds niet echt is verandert. Het is nog steeds een gezellige stad, maar er wordt nog steeds op los gediscrimineerd, terwijl iedereen van zichzelf vindt geweldig bezig te zijn.

Comments are closed.