Ver van mijn bed

Confronterend: door je eigen blog bladeren en ontdekken dat er ook in april 2011 driehonderd vluchtelingen tegelijk verdronken zijn voor de Italiaanse kust. Ik heb erover geschreven en desondanks was ik het alweer vergeten.

Ik herinner me de Herald of Free Enterprise die op 6 maart 1987 kapseisde: 193 doden. Ik herinner me de Costa Concordia die op 13 januari 2012 op de rotsen liep: 32 doden. Mijn moeder herinnert zich nog de Andrea Doria die op 25 juli 1956 zonk na een aanvaring: 52 doden. Maar de naamloze houten bootjes die ten onder gingen in de Middellandse Zee, worden vergeten. Ook door mij, met mijn grote smoel.

Op de Academie voor Journalistiek en Voorlichting leerde je dat nieuws interessanter wordt door er een element van te benadrukken wat je lezers aanspreekt, zoals Twee Nederlanders vermist bij scheepsramp in Brazilië. Dat leidt dan weer tot gemor op Twitter, want zijn dode Nederlanders erger dan andere doden? Natuurlijk niet, maar ze zijn wel interessanter. Ook voor u, met uw grote smoel. Want laten we eerlijk zijn: tenzij u in de scheepvaartsector werkt of grote interesse heeft voor de Filippijnen, herinnert u zich de Doña Paz niet. 20 december 1987, waarschijnlijk 4375 doden. Tweeëneenhalve Titanic. Anderhalf keer 9/11. Vergeten. Er worden niet elk jaar lijsten met namen voorgelezen; er is geen spectaculaire kitschfilm over gemaakt. Ik vond de Paz omdat ik gericht zocht op Filippijnse veerbootellende. Alleen dat algemene brokje informatie was blijven hangen.

De Herald en de Costa, dat begrijpen we. Dat waren mensen zoals u en ik. Vrachtwagenchauffeurs, vakantiegangers. Filippijnse veerboten zijn een ver-van-mijn-bed-show en bootjes met vluchtelingen zijn dat al helemaal. Landen op de kust van Europa helpt maar weinig. We hebben helemaal geen idee wat deze mensen meemaken voordat ze bij Lampedusa uit het water worden gevist.

Nu is Lampedusa in het nieuws en genoeg mensen willen echt weten wat er gebeurd is. Maar we kunnen het helemaal niet bevatten en dus beklijft het niet. Politici spreken nu mooie woorden maar volgende week gaat het ook in Italië weer gewoon over Berlusconi, de benzineprijs en de spread, en dat weten die politici maar al te goed. Ik vrees dat ik over een jaar of twee dit blog nog een keer kan schrijven.

Advertisements