Helsinki

We kijken, als de landing is ingezet, uit het raampje van het vliegtuig. Onder ons ligt een land zoals we dat nog nooit gezien hebben. Een enorm uitgestrekt bos; voor alles wat er gebouwd is – houten huisjes, wegen – zijn bomen omgekapt, zo lijkt het. Toch vliegen we over de periferie van de hoofdstad Helsinki.

De Finnen blijken een uiterst vriendelijk en behulpzaam volk te zijn wat wellicht met enige verbazing kijkt naar de groeiende belangstelling voor hun hoofdstad Helsinki, die de city tripper toch wel het één en ander te bieden heeft qua sfeer, architectuur, attracties en evenementen. Schitterende, in Mediterrane kleuren geschilderde Jugendstilwijken; veel watersport; stevige maaltijden en zonnige dagen waarop je spijt hebt dat je voor de zekerheid een zomerjack hebt meegenomen. En nergens die irritant grote massa’s toeristen die als schapen achter een gids aan banjeren.

We liepen in alle rust door de wijken Eira en Kaartinkaupunki met hun prachtige architectuur, pikten een vorkje op de markt aan een kraampje direct aan de Zuidhaven aan de kop van de Esplanadi, voeren tussen de vele eilandjes voor de kust door en bezochten het eilandcomplex Suomenlinna, een verdedigingswerk wat de ingewikkelde geschiedenis van het land – ooit in handen van Zweden en Rusland; sinds 1918 onafhankelijk en in de Tweede Wereldoorlog eerst bondgenoot van Nazi-Duitsland (tegen de Sovjets) en later van de Geallieerden (tegen de Duitsers) – in al zijn facetten toont. Maar je kunt er ook gewoon op de rotsen liggen zonnen.

Niet te missen is een trip over de Baltische zee naar Tallinn, de hoofdstad van Estland. Het centrum is een klein Middeleeuws juweeltje en hoewel het er barst van de toeristen, is het een niet te versmaden mengelmoes van Duitse en Russische cultuur met en de indrukwekkende Russisch-orthodoxe Alexander Nevski-kathedraal als architectonische kroon. Een aanrader hier is lunch in het Middeleeuwse restaurantje III Draakon, waar de waardin je de huid vol scheldt in minstens vier talen en de – uitstekende! – soep uit ruwe aardewerken kommen wordt gedronken want bestek hebben ze niet.

Ook niet te missen is vanzelfsprekend een tocht naar de binnenlanden, de bossen en de meren, de indrukwekkende natuur. Hou er rekening mee dat verder van de kust en de warme Golfstroom af de temperatuur vrij snel daalt. Noem mij maar gek maar een memorabele maaltijd hadden we bij een benzinepomp ergens in de bossen. Een hamburger besteld bij een meisje wat nauwelijks Engels sprak en opgegeten aan een plastic tafeltje – kortom, culinair geen hoogtepunt. Maar je waant je in een film met de zwijgzame, kleine, gespierde en door het klimaat getekende pomphouder; een eenzame reus van een klant in bosbouwersoutfit; de wapentijdschriften in het rek; de uitstalkast met forse no-nonsense messen en dat witblonde serveerstertje van een jaar of zestien met haar eigenaardige, Sami-achtige trekken. En dat allemaal op een plek waar niemand je zou horen gillen…

Helsinki is daarentegen weer heel kosmopolitisch, met veel aandacht voor Fins design wat terecht wereldwijd bekend is, en voor Finse mode die terecht buiten Scandinavië geen voet aan de grond krijgt. Op een mooie zaterdagavond komt de binnenstad tot leven; bandjes spelen in de open lucht, terrasjes zitten vol en de relatief rijke Finnen laten zich het goede leven smaken. Het is een behoorlijk dure stad, maar wie vooraf zijn reis een beetje plant, kan lelijke financiële verrassingen voorkomen. Vermijd in ieder geval GLO Hotel Kluuvi, die ons bij vertrek probeerde de kosten van niet-geconsumeerde dingen uit de minibar in de maag te splitsen en een uur later 150 euro van de creditcard trok vanwege roken op de kamer, wat we dus nooit hebben gedaan. Oplichters van het zuiverste water – ook zo ver ten noorden van Italië kom je ze tegen.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Helsinki

  1. Ik was daar, in de jaren 80, op studiereis. Misverstandje: ze dachten dat we (3 studenten en ik) ambtenaren waren van het Ministerie van Volksgezondheid op werkbezoek. Hun minister stond ons met 4 limousines op te wachten. Ha! En dus werden 3 auto’s met chauffeur weggestuurd, eentje bleef. Net als de minister. En zo werden we 5 dagen chique rondgereden, sliepen we in het oude Olympisch Stadion in Helsinki. Want zo is Finland. Wars van “hoe het hoort”, het leven nemen zoals het is, innovatief en traditioneel, maar vooral heel praktisch ingesteld.

  2. Sante Brun says:

    De laatste keer dat ik in Helsinki was (ik schat omstreeks 1976) vroor het 24 graden. In het hotels zagen we bliksemflitsen als we op minder dan een halve meter van een liftdeur of zoiets kwamen.

    Daar staat tegenover dat ik een conferentie bezocht in het hotel waar juist de conferentie over de een of andere Europese organisatie voor mensenrechten was gehouden en waar iemand in de sauna mij meedeelde dat ik met mijn blote kont zat op de plek waar de week daarvoor Leonid Brezjnjev nog zijn vochtige achterste had doen rusten. Ik schoof een beetje op en vond het rollen in de meterdikke sneeuw buiten heel reinigend. Toen maar gauw twee Finse wodka’s.

Comments are closed.