New balls, please

Wimbledon is voor het eerst in 77 jaar gewonnen door een Brit, juicht de Telegraph. Kennelijk is Virginia Wade geen Brit. Of zullen we het maar helemaal niet over het vrouwentennis hebben? Ik begrijp dat de winnares van dit jaar een lelijke dikke zwetende mannelijke lesbische slettebak is die het niet verdient om te winnen. Daar zit je dan met je broek op je knieën te wachten op la Sharapova. Krijg je dat dikke wijf in beeld. Alsof een mens vrouwentennis kijkt voor de sport. Hou es op.

Vrouwensport is helemaal geen sport, dat weet elke man. Je wilt niet weten hoeveel uitbuikende veertigers denken dat ze zo’n Sharapova in twee sets van de baan kunnen meppen. Om haar daarna te doen, natuurlijk. Dat ze meteen weet wie de heersers van het universum zijn en zo. Want sport is een mannenpalaver – tel het aantal homoseksuele topvoetballers in de Nederlandse eredivisie maar eens. Nul van de 198 spelers in 18 elftallen. Maar nichten zijn natuurlijk geen mannen, begrijpuwel.

Waarom zou ik naar Christine Nesbitt kijken die in 1.12.68 de duizend meter kan schaatsen, terwijl Shani Davis er zes seconden minder voor nodig had? Als Nesbitt er nou een rokje bij aandeed, dan werd het misschien nog wat. Meebewegende camera op enkelhoogte langs de baan en inzoomen maar. En dan mag meisje Nesbitt er zo lang over doen als ze zelf wil.

De wereld was echter te klein toen The Sun aandacht wijdde aan de lunchbox van atleet Linford Christie – zijn nogal zichtbare klokkenspel in de toen hoogst moderne lycra sportbroek. Seksistisch, vond de sportman zelf, en de commentaren in de toenmalige sportpers waren ook al niet mals. Een atleet moest zich immers kunnen concentreren op de wedstrijd, in plaats van aan die dingen te denken.

Sinds Christie moeten vrouwen in stilte genieten van wat ze lekker vinden – geen krant durft het nog aan om over lekkere sportmannen te beginnen. Want mannensport is een serieuze zaak en de heren atleten mogen niet worden afgeleid. Op sportvrouwen is het echter nog altijd prijsschieten. En niets haalt de schutter in de man méér naar boven dan zo’n lelijke dikke zeug die daar even Wimbledon staat te winnen alsof de wereld op haar zat te wachten.

Advertisements