Huiliehuilie over een slavernijneger

Ik ben nooit een grote voorstander geweest van eindeloze verhalen over het slavernijverleden. Ik geloof niet in de collectieve schuld van moslims aan terreur, niet in de collectieve schuld van Duitsers aan de Holocaust, en niet in de collectieve schuld van Nederlanders aan de slavernij. Ik geloof niet in collectieve schuld, period. Je hebt ergens aan meegedaan of niet, en dat is alles. Ik ben geboren in 1969. Kom niet aan mijn kop zeuren over verraden joden, gegeselde slaven of met kokende pek overgoten Spanjolen. Ik was er niet bij.

Maar om nou in reactie op de (mij verder onbekende) Glenn Codfried te suggereren dat al die slaven het aan zichzelf te danken hebben, dat gaat me een paar enorme stappen te ver.

Bedenk, Glenn, er waren al die jaren veel meer slaven dan blanken; de slaven hadden op elk moment met gemak de macht kunnen grijpen. Maar daar hadden ze over het algemeen geen behoefte aan.

Ik heb toch zelden zulk evident geraaskal gelezen op The Post Online, en dat wil wat zeggen. Dit is een argument dat in Zuid-Afrika werd gebruikt om de apartheid goed te praten. “Onze bantoes zijn tevreden, ze klagen niet.” En het is een argument dat het niet verdraagt om toegepast te worden op vergelijkbare situaties; kortom het is géén argument. Zo waren er veel meer gevangenen in Auschwitz dan bewakers. Opstanden waren er echter nauwelijks. Dus wat wil je nou eigenlijk zeggen, Hulspas? Dat dit bewijst dat de joden daar over het algemeen geen behoefte aan hadden?

De rest van het artikel is een aaneenschakeling van jijbakken – negers verkochten negers! – en het-was-allemaal-niet-zo-erg. Want ze kregen meestal kleding en voedsel van hun eigenaar. Ah, meestal nog wel, nou dat verandert de zaak hoor! Als ze nou allemaal verhongerden in hun nakie, dan mochten de “negers” in de Bijlmer klagen over slavernij.

Want “negers”, dat woord moet je natuurlijk honderd keer gebruiken, juist omdat genoemde Codfried dat liever niet heeft. Het is allemaal van een niveau dat MAVO-3 niet overstijgt, zowel in beargumentering als toonzetting. Maar dat schijnt zo te moeten bij The Post Online. Kijk maar eens wat ze doen met een artikel van de bepaald niet domme Angela Carper. Het miste kennelijk nog wat populistische GeenStijl-saus, dus plakken we er een rellerige ondertitel tegenaan met het altijd intelligente huiliehuilie. Een goed blog met gezonde tips wordt zo ineens een knauw naar diegene die blogt over sollicitatiefrustraties. Tot ongenoegen van de schrijfster ervan. En ik link niet voor niets naar het blog van Majda Ouhajji, want reken maar dat dat precies de link is die gelegd moet worden van @TPOnl alias Bert Brussen.

Dat moet dan voorbij het eigen gelijk zijn. Zet er dan liever vooral mijn eigen gezeik boven.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.