Bang

Ooit was je het mannetje als je nergens bang voor was. Een mannetje zoals ik. Hoogtevrees, vliegangst, arachnofobie, ik lijd er niet aan. U kunt mij uit een helikopter naar de top van een elektriciteitsmast laten afzakken om daar een spinnenplaag te bestrijden. Doet me niks. Ik ben geen grote forse vent, maar toch kon ik tot een paar jaar geleden nog trots verklaren dat ik voor heel weinig dingen bang was. Maar dat is niet meer zo.

Het is niet, dat ik banger ben geworden. Nee, de mode is veranderd. Tegenwoordig ben je pas het mannetje als je overal bang voor bent. Een béétje Echte Kerel schijt in zijn broek voor de islam, bijvoorbeeld. En dus moet Groot-Brittannië aan de terror alert wanneer een duo dolgedraaide idioten een soldaat op straat vermoordt. Premier Cameron weet dat er feitelijk geen fuck aan de hand is en is lekker op vakantie gegaan. Als het klootjesvolk maar bang is, maar daar heeft de premier zijn staf voor. Hoeft-ie niet zelf voor te zorgen.

Bang zijn we ook voor mannen. Oude mannen op de kinderafdeling van de boekwinkel bijvoorbeeld. Want hoewel de overgrote meerderheid van alle oude mannen ter wereld gewoon grootvader zijn, zou het ook wel eens een pedo kunnen zijn. EEN PEDO!!!11! En dan heet hij ook nog Omar Amin, dus u kunt wel raden dat het geen leuke, blanke grootvader met van die vrolijke appelwangetjes is, zoals laten we zeggen een Kerstman in een Coca-Cola-reclame. Ik had persoonlijk niet het winkelpersoneel ingezet maar een antiterreureenheid gebeld. Daar hebben we Guantánamo toch voor?

Bang voor de veiligheid van de kinderen. In de documentaire Electric Dreams van de BBC leefde een gezin zoals in de jaren zeventig. Kijk even mee. Krantenwijken zijn sinds de jaren zeventig vrijwel uitgestorven, want ouders vinden dat veel te eng, je kind alleen op straat. En buiten spelen doen we ook al niet meer, want dat is allemaal maar gevaarlijk. Gelukkig is deze moeder nog nuchter genoeg om de kinderen zonder telefoon op zak te laten fietsen. Maar wel met helmpje!

En vader? Een auto waar ze in de jaren zeventig mee door de sneeuw ploeterden om naar het werk te gaan, is ineens niet goed genoeg meer. Daarvoor moet je een 4×4 hebben, en heb je die eenmaal, dan ben je nog de enige die die dag op het werk komt. Want jeetje, sneeuw, dat is gevaarlijk hoor! Blijf maar gewoon thuis.

Als deze trend zich een beetje doorzet, zitten we straks allemaal binnen met de rolluiken dicht te kijken naar beelden van de CCTV-camera die aan de voorgevel hangt. De kinderen met helmpjes op, voor het geval ze zich stoten aan de zachtrubberen hoekjes die we aan alle meubelen hebben geplakt. Komt er een voetganger in beeld, dan bellen we 0900-8844. Is het een donker type, dan bellen we meteen 112. Cocooning anno 2020.

Advertisements