Na de zoveelste ontmaskering

Het stuk van Marein Baas op Frontaal Naakt is waar, pijnlijk waar, en herinnert me aan de vele keren dat wij allemaal schande riepen over het zoveelste bewijs dat de PVV niet deugt. Flirten met Apartheid, flirten met Anders Breivik, bewondering hebben voor Servische beulen, wapperen met NSB-symbolen, gezellig keuvelen over deportaties – elke keer weer roepen we dat de PVV nu dan toch eindelijk is ontmaskerd. Maar hoeveel maskers denken we eigenlijk dat we moeten verwijderen voordat we het ware gezicht van Wilders’ clubje kunnen aanschouwen?

We moeten het over een andere boeg gooien. Vastgesteld is nu al vele malen dat de PVV een racistische, revanchistische, revisionistische partij is voor mensen die geloven in blanke suprematie. We moeten ophouden te denken dat de kiezers van de PVV dit niet weten. Ze weten het wél. Het is duidelijk dat de vijand niet overtuigd gaat worden van zijn ongelijk door te piepen over het infame gedachtengoed van zijn partij.

Laat ik met een voorbeeld dicht bij mijn huis uitleggen van hoeveel waarde feiten zijn voor veel kiezers. In oktober 2011 verliet Silvio Berlusconi temidden van honende spreekkoren schielijk het presidentiële paleis in Rome. Berlusconi was de man die dit land naar de afgrond heeft gebracht. Hij is vele malen aangeklaagd en (in eerste en tweede aanleg) veroordeeld, in zijn partij duiken telkens weer nieuwe corruptieschandalen op en zodra hij de kans krijgt, plaatst hij reeds veroordeelde politici op sleutelposities. Veroordeelde politici waarvan hij er elk jaar wel een aantal méér in zijn partij heeft. Zijn regeerperioden kenmerken zich vooral door het uitvaardigen van wetten om Berlusconi en zijn vrienden uit handen van de justitie te houden, in plaats van datgene te doen waar het land behoefte aan heeft, en door talloze niet nagekomen beloften. Iedere Italiaan weet dit allemaal. En toch kreeg hij bij de laatste verkiezingen na de val van Monti, door hemzelf veroorzaakt, meer dan een kwart van de stemmen.

Uit de hoek van de feiten moet het dus niet komen. Hier wordt een politiek bedreven die van feiten niets moet hebben en dan ook constant de feiten geweld aan doet. Feiten zijn linkse propaganda voor Geert Wilders’ volgelingen. Veroordelingen komen volgens Berlusconi’s harde kern van de toghe rosse, de “rode toga’s” van de ‘gepolitiseerde’ magistratuur. Vergeet feiten. Ze gaan niet helpen, al hebben we maandag voorpaginafoto’s van Wilders die samen met de fractie van de Gouden Dageraad zijn rechterarm in de lucht steekt.

Silvio “de restaurantjes zitten vol” Berlusconi is de feelgood-politicus en Geert “stop de islamisering” Wilders is de feelbad-politicus. Maar het is feitelijk hetzelfde mechanisme. Afgaand op het succes van Beppe Grillo in Italië zou je kunnen concluderen dat een antwoord op de onderbuik uit dezelfde onderbuik moet komen. Grillo is in vele opzichten de anti-Berlusconi: hij schuwt de media en hij houdt niet op om alles wat slecht gaat aan de kaak te stellen. Beppe “krankzinnige toestand” Grillo is onze feelbad-politicus en hij heeft een enorm succes geboekt. Maar nog afgezien van de vraag of een anti-Wilders feelgood-politicus in het land van de verbeten Calvinistenkoppen net zo goed zou werken als in ons land van heiligen- en heldenverering (en laten we wel wezen, Rutte’s bijnaam lachebekje is niet bepaald een compliment), betwijfel ik sterk of we veel verder komen als we allemaal populistische retoriek gaan bedrijven.

Geen feiten dus, en geen populistische contra-retoriek. En in Godsnaam ook geen cordon sanitaire, want daar zit de PVV zelf constant om te vragen, dol als ze zijn op hun zorgvuldig gekweekte underdog-imago. Hoewel? Het is één ding om Wilders’ clubje in de ban te doen, maar het is een ander om iedereen die wetsvoorstellen van de PVV steunt of op een andere manier samenwerkt met de partij, genadeloos af te kammen. Dit zijn de politici die het succes van Wilders helpen verzilveren. De Ruttes, de Verhagens en de Thiemes. En vergeet de journalisten niet, de Pauwen en Wittemannen die, wellicht uit overtuiging of wellicht met het lot van Clairy Polak in het achterhoofd, aan alle breinscheten van het rechtse kamp ruimschoots aandacht besteden. En tot slot: kijk ook eens wie er schrijven op uw favoriete blog. Ongezien de tyfus voor wie nog wil schrijven op The Post Online. Boycotten en slopen die hap.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Na de zoveelste ontmaskering

  1. Laurent says:

    Een cordon sanitaire dus toch.

    • Rob says:

      Soort van. Laat Wilders maar wauwelen, maar richt je op iedereen die er serieus mee omgaat.

  2. Het lukt mij aardig om niet meer over de pvv te schrijven, of wacht. Helemaal geen stukken meer te schrijven. Ik ben het allemaal zo beu.

    Ben wel weer blij met degene die wel door blijven gaan.

Comments are closed.