Kwaliteit

Nederlanders die over kwaliteit praten – heeft u ook altijd het idee dat ze de kwaliteit van de opbrengst bedoelen? Ik wel. Neem bijvoorbeeld Goudse kaas. Ik heb bij Campina Goudse kazen het magazijn in gereden die in Duitsland waren vervaardigd. Nou eet u Goudse alsof het niks is, maar deze kaas heeft een zekere naam en faam in het buitenland.

Van enige bescherming van de authenticiteit wil niemand in Nederland echter horen, want een eventuele Goudse kaas “BOB” (wat in Italië DOP heet), dat is maar lastig voor de kaasindustrie. Die koeien moeten dan in de streek rond Gouda gemolken worden en de kaas mag dan niet meer in Tilburg worden vervaardigd. Het gevolg is dat Goudse kaas ook in Duitsland of pak ‘m beet Guangzhou gemaakt mag worden. Dat zal me een kwaliteit opleveren! Inmiddels is hier in Italië de Leerdammer, merknaam van een ‘moderne’ kaas die pas sinds 1977 verkrijgbaar is, makkelijker te vinden dan een mooi stuk Goudse. En maar klagen dat we geen culinaire traditie hebben. Goh, hoe zou dàt toch komen?

En dan kwaliteitsmedia. Breek me de bek niet open. Terwijl u naar snelle praatprogramma’s kijkt waar elke gast vijf minuten krijgt om, constant onderbroken, zijn zegje te doen, zit ik op prime time op één van de publieke zenders van dit land te kijken naar een gesprek van twintig minuten met twee grootheden uit de klassieke muziek: Zubin Mehta en Daniel Barenboim. Nu spreken beide heren Italiaans en dat vergemakkelijkt de boel enorm, maar ook de alleen Engels sprekende auteur Salman Rushdie was onlangs te gast, samen met de nog altijd onder politiebewaking levende Roberto Saviano. Deze mensen worden niet na vijf minuten weggeapplaudiseerd, en ze krijgen ook niet te maken met een extremistische Vollidiot waarmee ze moeten ‘discussieren’, zoals bijvoorbeeld Mariska Orban-De Haas.

Deze programma’s zijn af en toe best een beetje saai – klassieke muziek kan me bijvoorbeeld grotendeels gestolen worden – maar ik hoef niet te kijken. En dat snappen ze niet in Hilversum. Ik moet kijken, want alles wordt afgerekend op kijkcijfers. Dat is de kwaliteitsnorm die in Nederland heerst. Serieuze TV is verbannen naar de zomermaanden, met een paar avonden Zomergasten. Ooit heeft waarschijnlijk iemand aangetoond dat mensen na vijf minuten gesprek beginnen weg te zappen. En sindsdien is het beleid om er de gasten doorheen te jagen gelijk kazen door de etiketteermachine van Campina. Maar we hebben drie publieke netten, beste lezer. Die hoeven niet altijd allemaal alle kijkers te willen trekken.

De geschreven pers is al niet veel beter. Wat voor wetenschap doorgaat in de krant, is door een goedwillende amateur in vijf seconden af te fakkelen. Een “scherpe cartoon” blijkt een plaatje uit het lesboek voor groep acht: “Welke uitdrukking wordt hier verbeeld?” Inhoudsloos gelul of aantoonbare, racistische getinte leugens (en ik bedoel het artikel van Niemöller, niet dat van NRC Next) worden voor opinie versleten. Echte, doorwrochte, met kennis van zaken uitgesproken opinie, dat moet zo snel mogelijk worden gesloopt, en nog wel door de man waar zelfs een armetierige, niet universitair geschoolde krabbelaar als ik nog gehakt van kan maken.

Nu gaan we voor de zoveelste keer meemaken dat er een Nederlandse Huffington Post gaat ontstaan (De Joop, ook al zo’n krachtig kwaliteitsforum, ambieert dat eveneens), en wel onder de bezielende leiding van Bert ‘Rifaap’ Brussen. Vind u het heel erg dat ik al een beetje denk te weten hoe dit gaat aflopen? Het wordt een jacht naar clicks met “pakkende” koppen à la Powned, gekanker op de concurrentie à la Brussen en veel, heel veel korte niksmeninkjes van dezelfde niksmensen die Brussen nu al jaren omringen. Want jongeren “zijn van de twittergeneratie en beslissen binnen twaalf seconden of ze iets gaan lezen.”* En dan mag het vooral niet te moeilijk allemaal.

De Nederlander drinkt zijn Beaujolais Primeur en denkt dat dat hem een wijnkenner maakt. De Nederlander zit in een Ikea-interieur met Des Bouvrie-accenten en vindt zich een halve designer. De Nederlander leest onsamenhangende stukkies op internet en denkt dat hij daarmee geïnformeerd wordt. De Nederlander weet niet meer wat kwaliteit is.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Kwaliteit

  1. Wie weet nog wel wat wat kwaliteit is ?
    Ik heb het nog nooit gevonden.
    Als ik dacht dat ik het had kwam al snel (weer) de aap uit de mouw.

    Met die kaas wordt ook flink gerommeld.
    Ik vind kaas helemaal niet meer naar kaas smaken.

  2. Rob says:

    Je kunt altijd nog boerenkaas eten, te herkennen aan het kaasmerk in de vorm van een ton. Het is een van de weinige Nederlandse produkten die onder een Europese traditiebescherming vallen (dezelfde als mozzarella) http://nl.wikipedia.org/wiki/Boerenkaas

Comments are closed.