The other edge of Europe

Aan het andere eind van Europa wordt stevig gebouwd. Het eenvoudige maar uitstekende Seaview Hotel in John O’Groats brengt ons onder in een nieuwe vleugel die nog geurt naar vers grenen en aan het troosteloze haventje verrijzen vakantiewoningen met zicht op de Pentland Firth en de zes mijl verderop gelegen Orkney-eilanden. De ecovakantie in afgelegen gebieden is een groeimarkt.

Even ten noorden van Wick besluit de TomTom van onze huurauto dat wij al op de plaats van bestemming zijn; we zijn dan nog 25 kilometer van ons hotel verwijderd. Hoewel we in de Highlands zijn, wacht ons nog een half uurtje monotoon, boomloos, licht glooiiend landschap met schapen en her en der verspreide, kleine grijze huisjes. Het is doodstil en een beetje triestig. Gelukkig is het een lekkere zomerdag: het is maarliefst zeventien graden. (De avond tevoren vond de receptioniste van ons hotel in Elgin het veel te warm voor de bruiloft die er werd gehouden. Het was 23 graden.)

Caithness

Het hotel wordt bemand door een handjevol plaatselijke meisjes die je je kamer wijzen en je eten serveren in het simpele restaurantje. Terwijl buiten de avond valt, eten wij bij de klanken van een CD met vreselijk sombere “keltische” synthesizermuziek een stevig en lekker diner. De gevreesde Britse cuisine heeft de afgelopen jaren vooral in bars en restaurants een behoorlijke kwaliteitsverbetering doorgemaakt en we hebben maar één keer echt slecht gegeten in een hotelletje in Dornie – het was de bekende smakeloze Britse blubber. Pub food is vaak beter en authentieker dan wat je in Nederlandse restaurantjes krijgt. Al blijft het natuurlijk kroegeten.

The other edge of Europe

Wij waren niet in John O’Groats als birdwatchers, maar vooral om de oversteek naar de Orkneys te maken. Na een tocht met een ietwat gehavende veerboot – de zee kan behoorlijk spoken hier – wachtte ons een busreis van negen uur over de belangrijkste eilanden. De Scapa Flow, de zee-arm tussen deze eilanden, was gedurende beide wereldoorlogen de belangrijkste haven van de Royal Navy maar daar is weinig meer van over. Italiaanse krijgsgevangenen bouwden er de Churchill Barriers tegen Duitse onderzeeboten die nu vooral dienen om zonder boot van South Ronaldsay naar het belangrijkste eiland, Mainland, te komen. Je verwacht niet veel van plaatsjes als Kirkwall en Stromness, maar evengoed staat er in Kirkwall een kathedraal uit de twaalfde eeuw en is Stromness een mooi bewaard gebleven (en toeristisch) juweeltje.

Stromness

De volgende ochtend na het ontbijt rijden we, voordat we westwaarts naar Sutherland gaan, nog even naar Duncansby Head, waar we over de velden tussen de schapen door naar de Duncansby Stacks wandelen. Er komt mist op vanaf zee. Mijn stadse schoenen vinden dit niet leuk. Maar ik wel.

Duncansby Stacks

Advertisements