Gevoeligheden

Het valt me steeds meer op dat Nederland het land van de lange tenen is. Het land van de gevoeligheden, het land van het eeuwige stilstaan bij verdriet. Dat we pas onlangs in een vuilcontainer fotografisch bewijs hebben opgedoken van het lijden van anderen onder onze laars, en dat we daar nog geen seconde bij hebben stilgestaan, bewijst hoe selectief wij onze lange tenen uitsteken.

Het opdat we niet vergeten leidt tot de bizarre situatie waarbij ophef ontstaat over een tram met het nummer acht in Amsterdam, rond Dodenherdenking. Lijn 8 is door de Duitse bezetter in 1942 afgeschaft; het traject is daarna vooral ‘s nachts gebruikt om joodse Amsterdammers naar Centraal Station te rijden – en van daaruit naar de hel van de kampen.

Na de oorlog werd Lijn 8 van het GVB (Het bedrijf is zelf een uitvinding van de bezetter) niet meer heringevoerd. In 1997 werd een plan om een nieuwe lijn het nummer 8 toe te kennen, na protesten ingetrokken – het werd Lijn 20. Een mooi gebaar van herdenking, al kun je je afvragen wat de zin ervan is. Het was immers het traject van de 8 dat werd gebruikt, niet de reguliere dienst met de bordjes 8 op de trams. Het is zelfs onwaarschijnlijk dat die er nog op zaten; die trams zijn natuurlijk op andere lijnen ingezet of afgevoerd richting Duitsland als schroot.

Waar het mis gaat, is wanneer mensen ophef gaan maken over een GVB-personeelslid dat proefrijdt met een tram en daarbij het nummer 8 gebruikt, omdat dat nummer verder toch niet gebruikt wordt. De kans dat een overlevende die tram gezien heeft en diep geschokt is door het nummer, acht ik bijzonder klein. Dus wat is er nu helemaal gebeurd? Niets. Maar waag het niet om die ophef overdreven te vinden. Dan springt de Amsterdamse SP op je nek om jou en heel je land fascistisch te noemen. Alsof je met PVV’ers praat: Maul halten want jouw land deugt niet.

Zevenenzestig jaar na de oorlog worden in Nederland nog altijd geen nummerborden uitgegeven met SS of SD er in. In Italië betekent SS op een kenteken (of in een adres) gewoon de provincie Sassari en daar doet helemaal niemand moeilijk over. En wil ik naar de bergen, dan neem ik de Strada Statale 107, waarbij ik elke 100m een bordje voorbij rijd met SS107 er op. Afgelopen donderdag moest ik helemaal naar Crotone, 100 kilometer van hier, over die 107. U begrijpt dat ik volledig overstuur en geschokt ter plaatse aankwam. Not.

Herdenken is mooi. De herdenkingsfascist uithangen is dat niet.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Gevoeligheden

  1. Sante says:

    Ik weet niet of we tegelijkertijd aan dit onderwerp werkten, maar ik had inderdaad te laat die geschiedenis van Lijn 8 te pakken gekregen, waardoor mijn stukje nergens op sloeg. Ik had er ook het eigen verleden van oorlogsmisdaden bij gehaald, en daaraan nog iets toegevoegd, namelijk het bericht dat men vindt dat als de Nederlandse koloniale oorlogen tegen het licht moeten worden gehouden, dat daar dan toch ook een onderzoek gedaan zou moeten worden naar wat die zogenaamde vrijheidsstrijders in Indië allemaal klaarmaakten. Alsof je zegt: ja, die Duitsers waren geen lieverdjes, maar het Nederlandse verzet kon er ook wat van. Hoeveel onschuldige Duitsers hebben die niet vermoord?

  2. Rob says:

    Prima, als ze 350 jaar Nederlandse “aanwezigheid” in de Archipel, inclusief Aceh en andere “probleempjes”, willen afwegen tegen wat die vrijheidsstrijders in een jaar of drie, vier hebben gedaan, dan weet ik al wie er als verliezer uit de bus komt.

  3. Edo says:

    Rob je hebt het beste eenmansweblog des Vaderlands denk ik.

Comments are closed.