Wenken voor de Engelandvaarder

Het enige dat je goed af gaat, is het dichttrekken van de deur. Dat herinner je je nog van toen je nog geen rijbewijs had en altijd aan deze kant instapte. Onmiddellijk daarna de bevreemding – je zit achter het stuur maar wat is de ruimte rechts enorm krap. En moet ik nu echt met links schakelen?

Wij reden dus door Schotland in een Britse huurauto, een Kia Cee’d. Het voordeel van een Britse auto, denk je voordat je er ooit in hebt gezeten, is dat je er elke keer bij het instappen weer aan wordt herinnerd dat je links moet rijden. Maar dat werkt zo niet – je gaat toch de fout in.

Continue reading →

Advertisements

The other edge of Europe

Aan het andere eind van Europa wordt stevig gebouwd. Het eenvoudige maar uitstekende Seaview Hotel in John O’Groats brengt ons onder in een nieuwe vleugel die nog geurt naar vers grenen en aan het troosteloze haventje verrijzen vakantiewoningen met zicht op de Pentland Firth en de zes mijl verderop gelegen Orkney-eilanden. De ecovakantie in afgelegen gebieden is een groeimarkt. Continue reading →

Gevoeligheden

Het valt me steeds meer op dat Nederland het land van de lange tenen is. Het land van de gevoeligheden, het land van het eeuwige stilstaan bij verdriet. Dat we pas onlangs in een vuilcontainer fotografisch bewijs hebben opgedoken van het lijden van anderen onder onze laars, en dat we daar nog geen seconde bij hebben stilgestaan, bewijst hoe selectief wij onze lange tenen uitsteken. Continue reading →

Uit eten

Wij aten vanmiddag een klassieke pranzo di domenica – een zondagse lunch – bij Simao in het nationaal park La Sila, lekker op 1200 meter hoogte in de relatieve koelte van een graad of 30 in plaats van in ons verstikkende dal waar het kwik boven de 40 uitkwam. En we leerden weer eens waarom uit eten in Nederland zoveel minder plezierig is dan hier. Continue reading →