Geen blog

Ik weet niet meer waar ik het met u over moet hebben, beste lezer. Alles is al gezegd, en vaak door betere en ook beter gelezen schrijvers dan ik. Dan kan ik wel weer op mijn strijdros klimmen en tekeer gaan tegen de afvallige refokindjes van GeenStijl, die gelukkig weer een onthoofdingsvideo hebben gevonden omdat anders ook zij niets meer hadden om over te schrijven, behalve dan een verkeersovertredinkje of een gejatte foon. Maar ik ben dat hele debat kotsbeu.

Het is zinloos tekeer te gaan tegen mensen die niet kunnen zien waar ze mee bezig zijn, en helaas zijn dat nu eenmaal de meeste mensen. Het ligt niet in onze aard om onze eigen fouten te herkennen, en het is ook zo gemakkelijk om alleen op de fouten van een ander te wijzen.

Ik herken ook de onwil om aandacht te besteden aan dingen die je eigen positie ondergraven. Ook al zo’n menselijk trekje – natuurlijk is een onthoofding in Tunesië verschrikkelijk maar wil ik meezingen in hetzelfde koortje als Pritt Stift? Wil ik munitie verschaffen aan ranzige PVV-types die er niets anders mee doen dan u bang maken omwille van de zetelwinst? Je wilt er niet mee geassocieerd worden. En zij willen niet met “ons” geassocieerd worden, met mij, met “links”. Wie die regel overtreedt, creëert opperste verwarring in een recordaantal reacties. En zo blijven we elkaar wederzijds beschuldigen van partijdigheid en van ideologische blindheid. Terecht, en tegelijkertijd met kilo’s boter.

Daarom ook is een door moslims negerhoer genoemde moslimvrouw het slachtoffer van racisme en onderdrukking, en is de moslimvrouw die dat nuanceert een moslimhoer, beste Peter en Hassnae. Wie dat roept, is alle redelijkheid voorbij – het zou grappig zijn als het niet zo verschrikkelijk pijnlijk is dat dit soort oerstom gebrul elk debat doodslaat. En dat doet het – de meeste media zijn alleen maar geïnteresseerd in die meningen die de meeste handen op elkaar krijgen, gelardeerd met een enkele rare snoeshaan – Enait, bijvoorbeeld – die dan wel een andere mening verkondigt maar uiteindelijk alleen maar het beeld bevestigt. Dus wie het hardste brult, bepaalt de toon.

En dat is natuurlijk altijd zo geweest. Als student las ik de Volkskrant, want daarin vond ik mijn mening terug, uitgelegd door de intelligentsia van die dagen. De jaren van de anti-apartheid, van de val van het Oostblok, van studentenprotesten tegen Ritzen en Deetman. Als tegengeluid kwam dan inderdaad wel eens een rare snoeshaan aan het woord, die het beeld dat wij moesten krijgen, alleen maar bevestigde. Het echtpaar Goeree of Janmaat bijvoorbeeld. Of een typetje van Van Kooten en De Bie.

Wat was ik naïef in die jaren. Wat had ik de wijsheid in pacht, of liever gezegd in mijn boodschappentas, voor een gulden twintig op zaterdag. En wat doe ik nu? Ik zit me de blaren te tikken voor mensen die net zo naïef zijn als ik toen was. Die denken dat de waarheid van een politieke partij komt, van een columnist, van een krant. Die een mening over alles in het ochtendkrantje lezen, om Boudewijn de Groot te parafraseren.

Dus als u dacht, wat is het stil hier: nou, daarom dus.

Advertisements

3 Comments

  1. Tja, dat ligt er dus maar aan waarom je schrijft. Bij mij is gewoon de macht der gewoonte: ik houd de hele dag een onbestemd gevoel van gemis, als ik niks geschreven heb. Ik schrijf natuurlijk ook wel veel flauwekul, jij bent meer een verbeten strijder tegen onrecht en onverstand. Dat dat niet helpt, daar was ik al jaren achter. Maar je kunt het wel heel goed, dus gooi het over een andere boeg en schrijf over het leven in Italië in al zijn smakelijke rauwheid.

Comments are closed.