Goed en kwaad

‘Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we allen – burgers en militairen– die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.’*

Eén van de Nederlandse militairen die op de Grebbeberg tegen de Duitse invasie streden, was reservekapitein W.M. Ragut. Een veteraan dus van de heldhaftige en hopeloze strijd tegen de Duitse invasielegers. Ragut werd belast met het bewaken van munitiedepots. Onder zijn leiding werden ook enkele verdachte personen gearresteerd die “NSB’ers bleken te zijn”, lezen we in zijn rapport.

Kapitein W.M. Ragut, hoogstwaarschijnlijk dezelfde persoon, overleefde de Grebbeberg maar werd in 1944 vermoord. Als gevolg van een oorlogssituatie, om maar eens het bovenstaande memorandum te citeren: het communistische verzet stuurde Hannie Schaft en Jan Bonekamp op hem af. Wie Het meisje met het rode haar heeft gezien, herkent ongetwijfeld de scene (vanaf 0:57) met een schietende Renée Soutendijk en Peter Tuinman.

Ragut werd een fanatiek handlanger van de bezetter en hij was niet de enige veteraan van de Meidagen die ‘fout’ werd, uit overtuiging of opportunisme. De foto links (uit Foute foto’s, Louis Zweers en Tineke Luijendijk, Walburg Pers ISBN 9060118650) toont “Rijkscommissaris” Seyss-Inquart die oud-officieren van het Nederlandse leger begroet, voordat zij in augustus 1941 naar het Oostfront gingen met het Nederlandsche Vrijwilligers-Legioen.

Wie we vanavond gedenken, is niet onduidelijk. Er staat: ‘allen’ en dus niet ‘Geallieerden’ of ‘Joden’ of ‘Verzetsstrijders’ of  ‘Goede mensen’ of ‘Onschuldigen’. Duidelijk genoeg, maar ongemakkelijk voor diegenen die de oorlog voor altijd als een strijd tussen goed en kwaad willen zien, met slachtoffers aan de ene en daders aan de andere kant. Maar al te vaak is onduidelijk wie goed en wie fout waren, en maar al te vaak waren de ‘fouten’ slachtoffers van een verkeerde keuze, van een bombardement aan foute propaganda, of in het geval van Duitse, Japanse en Italiaanse dienstplichtigen, slachtoffers van een oorlogszuchtig regime dat hen de dood in stuurde.

De “essentiële scheidslijn tussen slachtoffers en bezetters” bestaat vaak helemaal niet. De Boze Duitser en de Goede Vaderlander – het is fictie uit de boekjes van Jan Terlouw en Gertie Evenhuis. Geschreven voor kinderen en andere simpele zielen.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Goed en kwaad

  1. De vraag is of 67 jaar na de beeindiging van de Tweede Wereldoorlog toekomstige dodenherdenkingen gedomineerd moeten worden door degenen die de meeste aandacht opeisen en/of het meeste belang erbij hebben, of dat wij als Nederlandse bevolking de dodenherdenking een nieuwe eigentijdse invulling moeten geven zonder voor de kar te worden gespannen van individuen of stromingen die de terreur van die tijd willen ‘verklaren’ vanuit de gedachte dat men destijds helaas even een verkeerde keuze kon hebben gemaakt. En wij moeten ook niet gemanipuleerd worden door zionistische individuen en organisaties die de terreur van Israel telkens weer vergoeilijken. Het CIDI spreekt niet namens de gezamenlijke joodse Nederlanders, maar namens Israel, en hetzelfde geldt voor het Amerikaanse uiterst gepolitiseerde Simon Wiesenthal Centrum. Het herdenken van mensen die vermoord zijn of nog steeds worden door staatsgeweld is te belangrijk om in handen te geven van mensen met eigen specifieke ideologische of financiele belangen.

    • Rob says:

      “Het herdenken van mensen die vermoord zijn of nog steeds worden door staatsgeweld is te belangrijk om in handen te geven van mensen met eigen specifieke ideologische of financiele belangen.”
      Precies.

Comments are closed.