Méditerranée, zo grauw

Je zou in dit land met zijn aardbevingen en aanslagen bijna vergeten dat de grootste tragedie van de eenentwintigste eeuw ook nog aan de gang is. Nederland kennende waag ik een gokje en stel ik dat u daar ook niet meer bij stilgestaan hebt – het is ook moeilijk om tussen Dibi en het Songfestival door ook nog de bijzaken in het oog te houden. Continue reading →

Advertisements

Details

Deze week is het twintig jaar geleden dat de auto van rechter Giovanni Falcone bij Capaci op Sicilië werd opgeblazen. De antimaffiarechter, zijn vrouw rechter Francesca Morvillo en drie agenten van zijn escorte zijn op slag dood. De aanslagen op hem en die op collega en vriend Paolo Borsellino, 57 dagen later in Palermo, zijn keerpunten in de recente Italiaanse geschiedenis. Continue reading →

“Fuck it, I’d rather die”

Ik wil jullie voorstellen aan Mario*. Mario is een Amerikaan die ik al jaren ken via een forum voor modelbouwers. Hij is net over de zestig en heeft zijn leven lang eerlijk gewerkt. Een leven waarin niet altijd alles goed is gegaan, maar Mario sloeg zich er doorheen. Ik zal jullie de details besparen, maar Mario moet wellicht zijn eigen dochter uit de ouderlijke macht laten ontzetten. Dat u de stress waar deze man mee worstelt, een beetje begrijpt. Continue reading →

Volkert

Natuurlijk schrijven de domrechtse bralmedia voorspelbare stukjes over de man die Pim Fortuyn doodschoot. Nog steeds alsof hen een droomland is ontnomen dat met de schreeuwerige surrogaat-Fortuyn Wilders nooit van de grond wil komen. De politieke verandering waar we zo naar smachten, de holle woorden dus van alweer een politicus die verandering belooft – en dat doen alle politici, altijd, overal, en niet sinds Obama maar sinds het ontstaan van de democratie. En Pim was een beroepspoliticus.

Continue reading →