Was will das Volk?

De grap van Giel Beelen ten koste van John Leerdam roept de vraag op wat wij eigenlijk willen van onze politici. Zeker, Leerdam zat goed fout met zijn gewichtig klinkende onzinantwoorden, maar ze zijn hoogstwaarschijnlijk het gevolg van een communicatieadvies: laat nooit merken dat je iets niet weet.

Wij willen dat namelijk niet, politici die iets niet weten, hoewel we heel goed beseffen dat onze Kamerleden niet alles kunnen behappen. We willen geen duur betaalde, van mijn centen op het pluche figuur die botweg zegt dat hij ergens niet van op de hoogte is. Ook Leerdam niet, al kent hij als tijdelijke vervanging van Dijksma natuurlijk niet alle dossiers uit zijn hoofd.

Stel je eens voor dat ik de politiek in ga. Ik heb overal mijn mening over gegeven en wie vijf minuten spit op dit blog, die vindt tegenstrijdigheden, bijvoorbeeld omdat ik van mening veranderd ben. En ook dat willen we niet. Een politicus kan niet zomaar even van mening veranderen, hoe vaak hij of zij ook ‘met de kennis van nu’ of ‘voortschrijdend inzicht’ in de hapklare soundbites stopt. Wie van mening verandert, zwalkt. Een doodzonde, want je weet niet wat je aan die figuur hebt. Toch zijn mensen die nooit van mening veranderen over het algemeen stijfkoppige, onhandelbare fanaten.

Een politicus mag ook nooit een slechte dag hebben. Zijn geïrriteerde snauw na de zoveelste onzinvraag staat op film en wordt hem nagedragen tot in het graf. Natuurlijk wil een minister best eens tegen Rutger Castricum zeggen dat hij op moet rotten met zijn flauwekul, zeker na een zwaar debat, maar dat mag hij van ons niet. Toch zijn mensen die altijd vrolijk en opgewekt zijn, of overal altijd geduld voor hebben, over het algemeen niet erg betrouwbaar. We kennen allemaal het leven; we weten dus ook allemaal dat die types toneel spelen.

Als ik het u direct zou vragen, dan zegt u dat u eerlijke politici wilt. Maar is dat nou wel zo? Wilt u een politicus die tegen een journalist zegt dat zijn kop niet naar die lamme vragen van hem staat? Of dat hij nu eerst een bak koffie wil en of ze even tien minuten kunnen wachten? Wilt u een politicus die zegt dat hij nog nooit van Jael Jablabla heeft gehoord? (Ja, met de kennis van nu wél, natuurlijk!) Wilt u een PVV’er die op eigen houtje besluit een buurtmoskee te openen want ach, het zijn toch ook landgenoten?

Ik kan de politiek niet in. Ik heb mijn ongezouten mening gegeven over Israël, ik heb geschreven over mijn depressie, ik heb me afgezet tegen pedofielenjacht, ik sta bekend als republikein ik heb behoorlijk met de botte bijl zitten twitteren (en niets daarvan is gewist) – kortom: ik ben veel te eerlijk geweest.

Geloof me: u wilt geen eerlijke politici.

Advertisements