Mon plat pays

Natuurlijk interesseert het niemand meer dat in Wilders’ nieuwe boek Arabieren als roofdieren worden afgeschilderd. Zoals het ook niemand interesseert dat mensen die Marokkanen rifapen noemen, in de media verschijnen als opiniemaker.

Continue reading →

Advertisements

Heilige Bomen

Gisteravond laat had ik er weer eens zo eentje in mijn timeline. Ene @Elsingh1st. Hij is tegen de  islam. Wat natuurlijk betekent dat ik voor de islam ben. Want het leven is een voetbalwedstrijd, dat weten we allemaal. En als je niet tegen bent, dan ben je dus voor. Ik weet het wel, het is zinloos om te doen, maar daar moeten we het dan toch nog maar een keer over hebben. Continue reading →

Het beestje bij de naam noemen

Paolo Sizzi is een jonge blogger uit Lombardije die op zijn blog en in zijn filmpjes onder andere beschrijft wie zich Lombardiër mag noemen: je familie moet toch zeker wel vier generaties in Lombardije woonachtig zijn. Gestoken in een donkerbruin hemd vol fantasie-insignes zweert de leider van de Nationalistische Beweging Lombardije (drie leden, waarvan eentje de hond van het gezin Sizzi, schat ik) dat dat allemaal niets met racisme te maken heeft. Continue reading →

Günter en ons telefoonbotje

(Ik had dit blog ook De dappere SS’er en de laffe Jood kunnen noemen. Maar ik was te laf.)

Je kunt zeggen wat je wilt over het recht van Günter Grass om morele oordelen te vellen, maar hij weet beter dan de meesten van ons waar hij het over heeft, juist omdat hij bij de Waffen-SS zat. Een van de meest aangrijpende en leerzame boeken die ik ooit over de oorlog las, is Onder de vleugels van de Partij – het verhaal van een Rotterdamse NSB-jongen die via de Jeugdstorm en een gevechtssport/opvoedingskamp van de Hitlerjugend uiteindelijk als SS’er in Arnhem tegen onze bevrijders vocht. Continue reading →

Lijden, schuld en dood

Op de avond van Goede Vrijdag ging de Via Crucis door ons stadje: een processie van priesters, padvinders en zeker tweeduizend gelovigen die langs dertien uitbeeldingen van Jezus’ laatste dagen voerde: de kruiswegstatiën. Zingend en biddend schuifelde de massa in twee uur tijd langs de drie belangrijkste kerken van Rende, luisterend naar het overbekende verhaal waaruit bij elk van de dertien uitbeeldingen een stuk werd voorgelezen. Continue reading →