Hoe Holman ons toch een dienst bewijst

Wie wel eens nazipropaganda heeft gelezen, zoals het door mij al vaker aangehaalde werkje Der Giftpilz, die ontdekt dat je daar dingen in vindt die ernstig op waarheden lijken en misschien zelfs wel waarheden zijn. Dat doet pijn, dat is vervelend, je voelt je betrapt en schuldig, want je weet heel goed dat Der Giftpilz is geschreven met het enkelvoudige doel om Joden te belasteren en buiten de maatschappij te plaatsen. En waar dergelijke zieke shit toe kan leiden.

Maar zo moet je zo’n werkje lezen: in het constante besef dat wat je leest, propaganda is. Geschreven om te overtuigen, om ook de kritische geest omver te lullen. Hetzelfde geldt voor Mein Kampf, het Rode Boekje van Mao of het Groene Boekje van Khadaffi, om maar eens drie uiteenlopende voorbeelden te noemen. En het geldt ook voor het manifest van Breivik.

Het is dan ook meer dan verbazend dat een man die heel goed weet wat overtuigend schrijven is, zich zo gewillig heeft laten meevoeren (1,2) door een Noor met idiote kruisvaardersfantasieën. Theodor Holman kan geen document lezen van een zesenzeventigvoudig moordenaar die zich liet fotograferen met een borst vol waardeloze medailles als de eerste de beste psychiatrisch patiënt uit een komische B-film, zonder uit het oog te verliezen wiens werk hij aan het lezen is. Columnist Holman heeft zich omver laten lullen door de meest zwaar gestoorde, gevaarlijk bloeddorstige idioot die Europa in vredestijd heeft voortgebracht.

Anders Behring Breivik schoot onder andere de veertienjarige Sharidyn Svebakk-Bohn dood. Misschien vroeg ze wel om genade, misschien ook niet. Haar leeftijdgenootje Johannes Buo misschien wel. En anders de vijftienjarige Brigitte Smetbakk. Kijk, en nu beginnen bepaalde lezers te morren, want nu ben ik toch wel heel duidelijk op de emotie aan het spelen, of niet? Maar Anders Breivik vermoordde wel degelijk deze kinderen, ijskoud, ongeacht smeekbedes, en Theo Holman begrijpt dat.

En dat niet alleen. Theodor Holman begrijpt dat, en de website van vader Marck ‘Pritt Stift’ Burema juicht hem daarbij van harte toe. Misschien had je het nog niet helemaal door maar de slachtoffers van Breivik waren kinderen en vaders en moeders en broers, en ze moesten dood omdat Breivik de totaal van de pot gepleurde samenzweringstheorie aanhing die zegt dat de tsunami van moslimimmigratie, die niet bestaat, in combinatie met de enorme aantallen kinderen die zij de wereld op schoppen, wat zij niet doen, het einde van de westerse cultuur betekent. En dat ‘links’ dat op de een of andere manier zou willen, middels volstrekt onbewezen en dus simpelweg uit dikke duimen gezogen complotten. Daarom moesten deze mensen dood: zij waren hoofdschuldigen in een driestuiversromannetje. En Holman onderschrijft die ranzige, Giftpilz-achtige flauwekultheorie, zelfs als Niemöller hem expliciet vraagt waarom hij dan toch nog voor democratie kiest:

-Breivik zegt: met een democratie gaan de moslims over ons heen lopen.

“Ja. Maar misschien kan ik binnen dat proces van over ons heen laten lopen dan toch nog kiezen voor wie ik wil.”

We mogen de heren Niemöller en Holman dankbaar zijn voor één ding: zij zelf betrekken de theorie van Martin Bosma in het geheel. Kennelijk past het gedachtengoed van de ideoloog van de PVV naadloos in dat van Breivik. Is er meer nodig om duidelijk te maken met wat voor totaal gestoorde geesten Nederland in zee is gegaan? Hoe lang kiezen deze heren nog voor democratie, alsof je die keuze überhaupt hebt?

Advertisements

14 Comments

    1. Precies. Ook Niemöller schrikt niet wakker van de herkenning. Het enge is niet dat Breivik ‘de kern van het probleem ziet’, maar dat Niemöller en Holman en anderen niet beseffen wat het over henzelf zegt dat zij de probleemanalyse van een card carrying idiot als Breivik delen.

  1. holman keert zich in een interview, net als de man die hij bewondert, breivik, tegen de analyse van adorno en de anderen van de frankfurter schule.

    Even wat achtergrond zoals die via internet wordt gegeven over adorno: ‘Zijn bekendste werk De dialectiek van de verlichting schreef hij samen met Max Horkheimer. Daarin beschreven zij hoe de Verlichting, die staat voor rationaliteit en vooruitgangsgeloof, omsloeg in haar tegendeel, en hoe de natuurdwang gereproduceerd wordt in beheersingsdwang. Als voorbeeld verwezen ze naar de holocaust.

    Van 1944 tot 1950 stond Adorno aan het hoofd van het Berkeley Project on the Nature and Extent of Antisemitism, opgezet om de oorzaken van antisemitische vooroordelen te onderzoeken, en in bredere zin de centrale thesen van De dialectiek van de verlichting empirisch te toetsen, waarbij met name de zgn. F-schaal werd ontwikkeld en gebruikt om de mate van autoritarisme (i.e. de vatbaarheid voor autoritaire, anti-democratische en fascistoïde tendensen) bij proefpersonen te kunnen meten. De resultaten van dit project vonden hun neerslag in het boek The Authoritarian Personality, dat nog steeds geldt als een klassieker op dit gebied.’

    nu holman. in het interview keert hij zich tenslotte tegen zijn vader, die zich op zijn beurt keerde tegen datgene wat hij als onfatsoen zag. de vader als autoriteit en in extreme gevallen: de autoritaire persoonlijkheid. theodor holman is geboren ‘in een Indisch milieu. Zijn vader was assistent-resident.’ zijn vader was blank, zijn moeder gekleurd. ‘zijn problematische relatie tot vrouwen is een terugkerend onderwerp.’ ziehier, blanke vader, gekleurde moeder, hijzelf halfbloed die hollandser dan een hollander wil zijn, roomser dan de paus, plus royaliste que le roi. telkens weer wil hij ons blanke europeanen waarschuwen voor de kleurling, de ander, de adorno, de horkheimer, de marcuse, de jood, de islamiet, de buitenstaander, tegen degene die er niet bij hoort, de man zoals hij niet wil zijn. hij wil er juist bijhoren, hij wil niet de buitenstaander zijn! hij wil blanker dan de blanke zijn, christelijker dan de christen, mannelijker dan de man, en hij weet dat hem dit nooit zal lukken. wat een hel. ik denk dat zijn blanke vader niet van zijn gekleurde moeder hield. soms is de werkelijkheid buitengewoon simpel.

  2. daar komt nog iets bij: holman is een epigoon van de ‘volksschrijver’ van het reve, een minor poet van een minor poet dus. welnu, holman koketteert net als van het reve met de ironie. als hij straks in moeilijkheden komt zal holman zeggen dat het in wezen allemaal ironisch is bedoeld.

    wat betreft de ironie het volgende:

    In ‘Het ironische van de ironie, over het geval G.K. van het Reve,’ schreef Harry Mulisch aan het eind van de jaren zeventig over het racisme en antisemitisme van de ‘grote volksschrijver’ het volgende:

    ‘De ironie leidt to parodie, de parodie leidt tot identificatie – dat is de onwrikbare wet, waaraan Van het Reve nog het meest onderhorig is… Zo wordt het spel ernst. De corpsstudent speelt net zo lang de man met de grote bek, tot hij het is. Dat is het ironische van de ironie: dat zij het plotseling niet meer is. Hij is als het ware door de dubbele bodem van de ironie gezakt. Wie ironisch spreekt, zegt het tegendeel van wat hij meent, maar zodanig, dat de ander dat doorziet. Van het Reve zegt wat hij meent, maar zodanig, dat de ander dat niet doorziet en denkt nog steeds met ironie te doen te hebben… Als hij… schrijft: ‘Ik vind, dat de arbeiders in bepaalde aparte wijken zouden moeten wonen, die ze alleen op weg van of naar hun werk zouden mogen verlaten, & verder alleen met speciale verlofpasjes’- dan is dat eenvoudig zijn mening, geen grap, geen fantasie.’

    ontleedt de holmannetjes. neem hun woorden niet serieus, maar wel hun fascistische houding.

  3. Het vervelende aan menszijn is dat steeds weer blijkt dat we het moeilijk vinden om de waarheid te zien als iets wat ons raakt en emotioneert. We denken dat de waarheid ons zal bevrijden en dan vooral van onze emoties. Maar de waarheid is een emotioneel beladen feit. Vandaar dat we er niet tegen kunnen dat iedereen de waarheid kan gebruiken voor zijn eigen voordeel, want daarmee kan iedereen ons in onze emoties raken.

    Het zou dus beter zijn als we niet net zouden doen alsof de waarheid een logisch emotieloos feit is. Wat dus betekent dat we mensen moeten leren om te gaan met de waarheid. Want als de mens zelf kan vaststellen wat waarheid is, dan hoef je niet meer op de man te spelen om mensen duidelijk te maken dat iemand de waarheid voor zijn eigen belangen gebruikt. Dan hoeven we ook geen andere mensen meer als voorbeeld te nemen van hoe fout het gaat als het om de waarheid gaat.

    Maar helaas leren we mensen niet naar de waarheid te zoeken, noch ouders noch andere opvoeders. In plaats daarvan vinden we het belangrijker dat mensen leren lezen, rekenen en schrijven, alsof de waarheid een logisch gevolg is van kunnen lezen en rekenen. Terwijl het steeds weer blijkt dat het enige dat je leert van lezen, rekenen en schrijven, is in het gareel lopen en doen wat hoort volgens anderen. Precies dat wat het PVV, maar ook de VVD, het CDA en andere politieke partijen willen. Maar zoals Hanlons scheermes zegt:
    Wijt niet aan kwade opzet, wat verklaard kan worden door domheid.

    (De we in deze reactie slaat op de meerderheid in Nederland en in veel andere landen, die meegaandheid en fatsoenlijk lijken belangrijker vinden dan de waarheid kunnen zien en begrijpen. Oftewel “wie de schoen past trekke hem aan.”)

    1. norman,

      kun je in enkele heldere zinnen uitleggen wat je nu precies bedoelt. het bovenstaande is te vaag, te algemeen, en daardoor schiet het voorbij aan de werkelijkheid. laat het begrip waarheid even varen, concentreer je op het begrip werkelijkheid.

      1. Aparte vraag Stan, aangezien de werkelijkheid net als de waarheid voor de meeste mensen een construct is, gebaseerd op wat ze geleerd hebben van anderen. Het is het principe van de rubberhand en het voor de gek houden van het brein dat de rubberhand een deel is van het eigen lichaam. Of het feit dat we denken dat we de wereld zien zoals hij is, maar ondertussen draait ons brein het beeld dat in onze ogen ontstaat om en vertelt ons dat in het beeld dat we zien onder onder is en boven boven.

  4. Een paar jaar geleden stond in Elsevier (http://www.elsevier.nl/web/Dossiers/Alle-Nederlandse-premiers/Periode-1900-2000/271819/Colijn-sterke-man-met-de-rug-naar-de-toekomst.htm):
    Als officier neemt Colijn deel aan koloniale oorlogen, waarin veel (burger)slachtoffers vallen en nogal wat wreedheden worden begaan. In een brief, die pas lang na zijn dood openbaar zal worden, beschrijft hij hoe, om genade smekende, kinderen en vrouwen onder zijn gezag ter dood werden gebracht. ‘Het was onaangenaam werk, maar ’t kon niet anders. De soldaten regen ze met genot aan hun bajonetten.’ Voor dit soort werkzaamheden krijgt Colijn in 1895 de Militaire Willemsorde.
    klein detail: er zijn in amsterdam of lutjebroek nooit vrouwen en kinderen uit hun geboortehuizen gehaald en vermoord door een indonesiers.

    Als ik Holmans stuk goed begrijp
    -voelt holman zich verwant met de soldaten
    -zijn de slechterikken de omgenade smekende vrouwen en kinderen
    want ze zijn in de buurt van een moskee geboren en dan ben je fundamentalist
    -moeten ze hem verplicht bij dwdd en paul en witteman uitnodigen en als een vorst behandelen

  5. norman, de waarheid is onkenbaar, zoveel is duidelijk na wittgenstein. daarentegen is de werkelijkheid wel kenbaar. de werkelijkheid is datgene wat voor je ogen gebeurt. dus breivik schiet kinderen dood en een nederlandse malloot meldt dat hij affiniteit heeft met de gedachtenwereld van deze moordenaar. wat wil jij nu precies stellen als je uitgaat van deze werkelijkheid?

    1. Als die werkelijkheid werkelijk datgene is wat voor je ogen gebeurt, dan zou een Breivik nooit bestaan. Dan zou Breivik mensen gezien hebben en niet een mogelijkheid om zijn boodschap over te dragen. Breivik zag dus duidelijk iets anders in die werkelijkheid dan wij, die zijn gedrag veroordelen. De werkelijkheid is net als de waarheid dus een onkenbaar iets, want ieder mens interpreteert die werkelijkheid vanuit zijn eigen normen.

      Je kunt dus alleen vanuit je eigen waarneming praten en nooit over DE werkelijkheid.

    1. Aparte reactie, want hoe zou mijn bestaan of niet bestaan jou plezier kunnen bezorgen. Want voordat ik hier op jou reageerde wist je niets van mijn bestaan en voelde je je toch ook niet verdrietiger of blijer.

      Verder heeft mijn bestaan helemaal niets met de werkelijkheid of de waarheid te maken die jij ziet. Mijn bestaan verandert namelijk niets aan jouw bestaan of jouw werkelijkheid. Mijn bestaan heeft bijvoorbeeld ook niet voorkomen dat er mensen bestaan als Breivik of Assad of Obama. Wat wel erg zou zijn, is als ik zou moeten bestaan om jouw blij of verdrietig te kunnen laten zijn. Moet je je dan eens voorstellen als ik niet had bestaan, dan had jij dus nooit verdriet, maar ook nooit plezier gekend. Dan had je nu ook niet blij kunnen zijn dat ik niet besta.

      Ergo jouw reactie maakt eigenlijk duidelijk dat werkelijkheid en waarheid constructies zijn van ons eigen beperkte brein. Dus wees maar heel blij dat ik niet besta, want voor je het weet ben je weer verdrietig over iets anders in jouw werkelijkheid.

Comments are closed.