Perspectieven

De Italiaanse televisie vertoonde gisteren beelden van Cesare Battisti die zich voorbereidde op het carnaval in Rio, en van stapels van zijn autobiografie Ser Bambu (‘Bamboe zijn’) in Braziliaanse boekhandels. Battisti is in Italië tot vier keer levenslang veroordeeld wegens zijn aandeel in vier moorden, gepleegd uit naam van de extreemlinkse terreurorganisatie Gewapende Proletariërs voor het Communisme. Maar links in Brazilië ziet hem als slachtoffer van politieke vervolging.

Battisti was onder andere in 1979 betrokken bij de moord op juwelier Pierluigi Torregiani die het had gewaagd om een gewapende overval van de bende op een pizzeria te verijdelen – waarbij een van de overvallers om het leven kwam. Torregiani werd een maand later op maffiawijze op straat doodgeschoten in het bijzijn van zijn kinderen; zijn zoon liep daarbij een dwarslaesie op.  Je kunt je de woede en verslagenheid voorstellen bij de nabestaanden, en in heel het land, toen in Frankrijk de Mitterrand-doctrine werd afgeschaft en Battisti naar Brazilië vluchtte waar hij de status van politiek vluchteling kreeg.

Ik zat de beelden van deze zelfingenomen terrorist cum schrijver te bekijken, ik luisterde naar de commentaarstem die zijn positie in Brazilië beschreef en ik herkende iets. Ik herkende de manier waarop iemand in het buitenland op een voetstuk wordt gezet en in bescherming wordt genomen. En voor het eerst ontdekte ik hoe dat voelt als je in het ándere land zit – het land waar zijn slachtoffers begraven liggen. Het land dat tussen neus en lippen door ervan beschuldigd wordt aan politieke vervolgingen te doen.

Het is enorm frustrerend. Het is beangstigend dat een lid van een maffiose terreurbende “politiek vluchteling” kan worden genoemd. Het is idioot te bedenken dat een land als Brazilië zich een oordeel durft aan te meten over de Italiaanse justitie. Maar wij doen regelmatig precies hetzelfde. In ditzelfde Italië waar nu schande gesproken wordt over Brazilië, hield ene Abdullah Öcalan zich schuil. Ik begin te begrijpen hoe de Turken zich gevoeld moeten hebben ten overstaan van een onwillig, niet-begrijpend en zelfs beschuldigend Europa.

Het valt me wel vaker op hoe moeilijk het valt voor veel mensen om zich in de ander te verplaatsen. Misschien is het voor mij makkelijker omdat ik in het buitenland woon, waar je als vanzelf de dingen van meerdere kanten leert bekijken. Maar kijken door de bril van de ander is essentieel voor een beter begrip van de wereld. Hoe ziet een Italiaan Battisti? Hoe ziet een Turk Öcalan? En hoe ziet een Iraniër Israël en de VS?

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , . Bookmark the permalink.