Hedendaagse fascisten

(Wikipedia)

De vraag of een persoon of partij al dan niet fascistisch of nationaal-socialistisch genoemd kan worden, kan niet echt worden beantwoord aan de hand van Mussolini of Hitler. Zij kwamen beide voort uit de Eerste Wereldoorlog; hun radicaliteit ontsproot aan die oorlog en hun bewegingen werden gedragen door andere veteranen uit die oorlog. Rudolf Hess, Hermann Goering, Italo Balbo, Emilio de Bono – zomaar vier van de vele oudstrijders die tot de vroegste aanhangers van NSDAP of PNF behoorden.

Wij leven in een tijd waarin de veteranen van de Tweede Wereldoorlog langzaam uitsterven. Een historische vergelijking tussen 2012 en 1922 gaat altijd mank. Een poging om een hedendaagse partij aan fascisme te koppelen, moet dan ook het hedendaagse fascisme omvatten in plaats van het historische. Fascisten zijn er nog genoeg en dan bedoel ik niet zomaar xenofobe figuren maar mensen die zich letterlijk bewonderaars of volgelingen van of Mussolini noemen.

Casa Pound

Casa Pound bijvoorbeeld. Gianluca Casseri, die op 13 december een extreemrechtse aanslag pleegde op twee Senegalezen, was een aanhanger van deze ongeveer 5000 man sterke beweging die zegt een sterke natiestaat te willen in de […] ‘mussoliniaanse’ traditie (programma, PDF) – de Italiaanse wet verbiedt de club om zich rechtsreeks fascistisch te noemen.

De klassiek-rechtse elementen van de ideologie uiten zich onder andere in punt veertien, dat pleit voor een sterke nationale defensie, herinvoering van de dienstplicht en zelfs een terugkeer naar de mediterrane politiek “van de jaren dertig” (oftewel: de gedachte van Mussolini dat de Middellandse Zee mare nostrum is) en punt vier, ‘werk als sociale plicht’, met privébezit als een door de staat gegarandeerd recht. Men mocht eens denken dat we met communisten te doen hebben.

Want opvallend in het achttien punten lange programma is de aandacht voor linkse ideologie: punt één behelst uitgebreide staatscontrole op de banken; punt zes de bescherming en uitbreiding van de verzorgingsstaat; punt elf de milieubescherming, punt twaalf bescherming van cultuuruitingen en punt zeventien – voor een soevereine autoriteit en tegen de politiestaat – een oproep tot menselijker gevangenissen.

Maar bij al deze punten is de taal links maar het doel rechts – in de woorden van de introductie: ltalië moet haar plaats in de avantgarde van verenigde, soevereine, onafhankelijke, vredige en vredebrengende staten van Europa weer innemen. Zoals altijd is het verschil tussen extreemlinks en extreemrechts dun – maar daar precies ligt een belangrijke scheidslijn: het draait om de glorie van volk en vaderland, en niet om verheffing van een ‘proletariaat’. En al zeker niet een internationaal proletariaat.

En dus moeten volk en vaderland beschermd worden, en wel door het sluiten van de Europese handelsbuitengrenzen en het isoleren van de interne markt (punt twee); bescherming van het moederschap – want moeders maken nieuwe Italiaantjes, wat op dit moment te weinig gebeurt – (punt zeven) en vooral door het benadrukken van verschillen in plaats van de multiraciale staat (punt drie):

Het duivels mechanisme van de massa-immigratie is een van de belangrijkste oorzaken van de sociale, culturele en existentiële ontworteling en verarming. Het schaadt alle betrokken volkeren, zowel de gastheren als de gasten. Dit systeem dat daadwerkelijk volkeren uitmoordt, kent geen winnaars, behalve enkele private organismen die vergeven zijn van ideologische of religieuze vooroordelen en een enkele antinationale zakelijke kliek.
Immigranten zijn dan ook alleen maar “een verrijking” voor progressieve partijen en katholieke organisaties zoals de Caritas. Ook voor de industrie en de werkgevers geldt dit: zij profiteren het meest van deze neoslavernij en dat “industrieel reserveleger” van steeds weer nieuwe massa’s arme werkzoekenden. Deze oligarchieën kweken een oorlog tussen de armen waardoor hun onderlinge problemen op scherp gezet worden en creëert de “multiraciale” dynamiek die steeds meer norm en steeds minder uitzondering zal worden.

Met andere woorden: racistisch geweld – de multiraciale dynamiek – is de schuld van de immigratie en die is de schuld van links, de kerk en de “antinationale” industrieën.

De oplossing is natuurlijk allereerst het sluiten van de grenzen. Vervolgens moet samengewerkt worden met “identistische” (lees: nationalistische) groepen van buiten Europa om de terugkeer van immigranten naar die landen te bevorderen, en moeten – opmerkelijk genoeg – armere gebieden geholpen worden bij de economische ontwikkeling en bij het “ontsnappen aan de greep van de multinationals”. ‘Schengen’ moet worden vervangen door een veel strikter systeem en parasitaire organisaties die onder het mom van welkomstpolitiek (ongeveer: multiculturaliteit) economische, religieuze of ideologische belangen behartigen, moeten niet langer worden gesubsidieerd. En omdat er toch buitenlanders zullen blijven komen, wil CasaPound de instelling van quota aan de hand van de etnische, sociale, culturele en religieuze situaties in de thuislanden. Tevens moet de staat de rechten en plichten van allogene (‘vreemde’) godsdiensten in concordaten regelen.

Fascisme, als totalitaire ideologie, wil binnendringen in alle facetten van het leven, net als overigens het linkse zusje communisme. De staat moet zich met religie en het moederschap bemoeien en met de cultuur die de beste garantie is van elke hoop op waardigheid, soevereiniteit en nationale grootsheid. Er moet van Casa Pound dan ook een staatsbureau voor films komen, want de Italiaanse film moet Hollywood de wacht aanzeggen. Italianen kijken Italiaanse films! Maar dan wel zonder subsidies voor nutteloze, elitaire films en promotie daarentegen van werken, geïnspireerd op het voorouderlijk cultureel erfgoed van de Europese volkeren. U krijgt niet zomaar films, maar ideologisch verantwoorde verheerlijking van uw glorieuze erfgoed.

Casa Pound en de PVV

Zeker is dat de PVV het internationale financiële systeem geen strobreed in de weg legt en wat betreft moederschap staat de partij haaks op Casa Pound, met haar voorstel om de kinderbijslag tot twee kinderen te beperken. Maar de PVV is een Nederlandse partij en Nederland kent niet dezelfde dramatische demografische ontwikkeling als Italië. Uiteindelijk komt het PVV-standpunt voort uit dezelfde angstvisioenen over een tekort aan ‘autochtonen’ in eigen land. Ook de standpunten over gevangenissen en sociale zekerheid komen voort uit de verschillen tussen beide landen: een Italiaanse gevangenis is inderdaad naar Europese maatstaven een verschrikkelijk oord en van verzorgingsstaat hebben ze hier nog nooit gehoord. Toch kan de PVV een zekere linkse inslag niet ontzegd worden. Wilders is over rechts op hetzelfde punt uitgekomen waar Casa Pound (en Hitler en Mussolini, lang geleden – beiden flirtten zij kortstondig met het socialisme) terecht is gekomen.

Je kunt lachen om die films over het voorouderlijk cultureel erfgoed van de Europese volkeren (ze zijn kennelijk dol op Sissi), maar wilde de PVV niet meer Nederlandstalige muziek op de radio? En wat is precies het verschil? Het is niets anders dan een opgedrongen cultuur, een overheid die voor u bepaalt waar u naar moet luisteren. Hetzelfde geldt natuurlijk voor kledingvoorschriften – plannen om mensen met hoofddoekjes uit publieke functies en zelfs uit het openbaar vervoer te weren, zijn uitingen van de wens om een cultuur op te dringen. Let ook op hoe Casa Pound twee keer voorstelt om overheidssubsidies op ideologische wijze toe te kennen: voor ‘ideologisch verantwoorde’ films en niet voor parasitaire organisaties die multiculturele doelen nastreven. De PVV stelt zich ook wat betreft subsidies onmiskenbaar totalitair op.

Kern van beide partijen is de preoccupatie met etnische en culturele verschillen tussen volkeren. Beide clubs leggen de schuld bij ‘links’; de Italianen voegen daar de kerk en de multinationals nog aan toe. Casa Pound wil uiteindelijk dat alle buitenlanders vertrekken, maar begrijpt (a) dat ontwikkelingshulp en internationale samenwerking daarbij instrumenten kunnen zijn en (b) dat buitenlanders wel degelijk ook nuttig kunnen zijn. De PVV is in dat opzicht veel radicaler dan de Italiaanse fascisten.

Maar de PVV is tegen geweld, roept hier iemand. Tsja. In het programma van Casa Pound wordt nergens tot geweld opgeroepen en de club haastte zich ook om afstand te nemen van Casseri’s ijskoude executies – in tegenstelling tot de Italiaanse sectie van het beruchte Stormfront. Een politieke beweging die tot geweld oproept, pleegt in Nederland zowel als Italië juridische zelfmoord. Verschillende kopstukken van Casa Pound zijn veroordeeld wegens geweldpleging; daar kan de PVV over meepraten. Maar waar Casa Pound – dat overduidelijk met meel in de mond spreekt – zich in de intro van hun programma beperkt tot bepalen wie “vijand” van de beweging is, slaakt de PVV zo af en toe veel oorlogszuchtiger taal uit. De vraag is hoeveel meel PVV’ers in de mond nemen.

De PVV is geen extreemrechtse kraakbeweging zoals Casa Pound. Aanhangers van de partij zijn niet georganiseerd betrokken bij straatgevechten, zoals die van Casa Pound. Maar de partij heeft een ideologie die zeer sterke overeenkomsten vertoont met die van Casa Pound en drukt zich in woord en geschrift vaak radicaler uit dan deze beruchte Italiaanse fascistische organisatie.

En dat geeft hopelijk te denken.

Advertisements

2 Comments

  1. Dat zo’n beweging kan scoren met ‘linkse’ punten zegt natuurlijk ook iets over het falen van links. De afkeer of zelfs regelrechte haat die de PvdA onder de gemarginaliseerden in Nederland (vaak ten onrechte denigrerend ‘Tokkies’ genoemd) inmiddels oproept, is ook voor een flink deel gebaseerd op het – volstrekt juiste – gevoel verraden te zijn.

    Den Uyl wees er begin jaren ’80 al op dat er in Nederland een klasse van honderdduizenden gemarginaliseerden gecreëerd werd, die tot een levenslang bestaan in een uitkering of een slecht betaalde rotbaan veroordeeld was. Dat heeft hij goed gezien.

    Een beweging die vreemdelingenhaat weet te koppelen aan een ‘links’ sociaal-economisch programma, voorspel ik – zeker bij een langdurige, diepe recessie – een gouden toekomst.

  2. […] tot vermoeiens toe aangetoond dat de PVV aanleunt tegen het historisch nationaal-socialisme en het moderne fascisme, dat de PVV zeer twijfelachtige figuren aantrekt en dat de partij banden heeft met antisemitische […]

Comments are closed.